IJskristallen

Er is niets mis met sneeuw, zolang deze vers is of op een zachte ondergrond ligt. Ik kan mij zo voorstellen dat - als je ergens in een durp in de provincie woont – het reuzegenieten is. Maar hier in Amsterdam Zuid is het behelpen. Niet zozeer dat het OV niet rijdt, of dat ik niet op mijn moonboots naar de Appie kan.... dat lukt allemaal wel. Het gaat wat langzamer, maar het lukt.

Mijn trainingsgrond is in deze tijden van winter beperkt tot het Amsterdamse Bos en het parcours bij Sloten, tussen mijn huis en Sloten is ligt langs de nieuwe meer ook nog een crossstrookje. Dat is waar ik het mee doe. Tenzij er verse sneeuw ligt, dan is het tijd voor het echte Urban Cyclo Crossen.

Al met al kom ik de winter wel door.

Maar ik wil nu gewoon even zeuren als dat mag... mag het?

Vanaf mijn huis tot aan het Amsterdamse Bos is het nu een grote massa bevroren pulp met een laagje sneeuw erover. Mijn crossbandjes hebben daar geen grip. De grasstrook naast het fietspad heeft zo’n enorm dikke laag sneeuw dat ik tot aan mijn assen in de witte massa rijd en ik echt niet meer in D1 blijf.  Aangekomen in het Amsterdamse Bos... een gigantische massa sneeuw, maar ja omdat het eigenlijk geen bos is, maar gewoon een uit de klauwen gewassen stadspark, is elk stukje Bos al volop bewandeld door massa’s Amsterdammers. Het bos is veranderd in een laag bevroren pulp met wat sneeuw erover.

Ik wil zo graag gewoon lekker een stukje rijden.

Sloten ligt er mooi bij, al heb ik gisteren een uur op de fiets gezeten om er te komen.

Gewoon een stukje fietsen.

Dat is toch niet teveel gevraagd?

Morgen ga ik met een clubgenootje, met de fietsen in de auto, richting Zeist, hoplijk is het sneeuw daar wat frisser, zodat we lekker een stukje kunnen rijden.

Lekker... een stukje rijden.

Gewoon een stukje rijden.

Zen in de winter

Schaatsen... zweven over het ijs, rondje na rondje na rondje. Stil van binnen, concentratie. Het is wat kouder vandaag en het ijs is enorm glad. In het begin voelt het wat eng aan, maar langzaam aan wordt het duidelijk wat het voordeel van dit ijs is. Een lange slag en zweven maar, zweven over het ijs.

Net als met fietsen, voelt het vlak voordat ik ga schaatsen wat onrustig, een soort van aangename spanning. Ga ik het kunnen vandaag? Het is net alsof de ene helft van mijn zijn de andere helft ervan probeert te overtuigen niet te gaan, vooral niet te gaan, want het zou wel eens mis kunnen gaan. Die spanning - soms wat te groot, zoals die ene keer dat ik naar Sloten zou gaan en ik de hele ochtend op het toilet zat omdat de zenuwen op mijn darmen werkten – is eigenlijk best lekker. Lekker omdat het iets herkenbaars is, een soort van tegenwicht wat zo makkelijk te overwinnen is. En dan als ik de eerste meters heb afgelegd is er herkenning “Oooooh dit hebben we eerder gedaan,” lijken mijn spieren te roepen, “dit vinden we leuk!” gaat het gezamenlijk in koor. Maar dan, na zo’n twintig minuten begint mijn hoofd....

“Het is wel zwaar hè” of  “Goh, waarom doen we dit nu ookalweer?” Op zulke momenten is het zaak even door te gaan, want na een minuut of vijf is het voorbij en kan er weer een uur gesport worden.

Maar vandaag, zo op het ijs van de Jaap Eden kwam mijn hoofd met nieuwe teksten. Relatief goede argumenten, als ik eerlijk ben. Zo was er de “Het is natuurlijk gewoon rondjes rijden.” en de “Nou ja, hier draaien ze geen muziek, in Haarlem wel, wat hebben we hier eigenlijk te zoeken?” en uiteraard de “Wat nou als we vallen en we zo’n glijer over het ijs maken en met ons hoofd.... ja wat dan?”

Ik heb geleerd dat ,als ik door die momenten heen ga tijdens het sporten, mij een grote bonus staat te wachten als ik braaf doorsport. Na het fietsen is het, het bekende zware-benen-op-de-bank-gevoel en tijdens het fietsen is het, het lachen om een koe die me aankijkt, of het genieten van die machtige cadans. Schaatsen biedt mij iets anders, mijn altijd drukke hoofd, denkend aan stukjes, denkend aan creativiteit, een deadline of een spannende afspraak.... dat hoofd wordt stil. Ik voel mijn gezicht zachter worden, langzaam aan vormt er zich een glimlach. Het gladde ijs glijdt onder mij door.

Ik ben verkocht!

Lang leve de winter!

Hulde aan de Tacx, de Crosser en de Schaats.... ik ben er bij dit jaar!

Crossen.... sneeuw

Fietsen in de sneeuw…. knisperende banden en af een toe een beetje glijden. Het is perfect, want niemand anders waagt zich op de fiets zo op deze dagen.

Vandaag baal ik dat ik in Amsterdam woon. Normaal gesproken bevalt het me wel, mijn rondje ringvaart, mijn Amstel, mijn Coffee Company, mijn wandelpad om de hond uit te laten, mijn Beethovenstraat, mijn Amsterdam. Maar vandaag voel ik me wat beperkt.

Een vriendje van me woont in Zeist, die is in een poep en een scheet op de met sneeuw bezaaide bospaden. Het bos wat ineens een heleboel wit is. Ik zag een foto van Larsje Boom-met-zijn-mooie-kaaklijn. Hij was een stralend oranje poppetje in een decor van wit. Mijn broer woont in Deventer, daar lijkt zelfs midden op de Brink nog meer sneeuw te liggen. Ik? Ik moet het doen met het Amsterdamse Bos, het parcours rondom Sloten en een paadje bij de koeien van de Nieuwe Meer.

Dag 4 van mijn crosscarriere... ik mag niet klagen hoor, ik vind het leuk. Waar ik op dag 3 leerde dat die bevroren sporen niet perse eng zijn, want met voldoende vaart stuiter je er wel uit, leerde ik op dag 4 dat die sporen onder de sneeuw verraderlijk kunnen zijn.

Het parcours bij Sloten is misschien dan niet het witte landschap van Larsje Boom-met-zijn-mooie-kaaklijn, maar voor mij als beginnend crossmeisje (voormalig poldertrapster annex klimgeit) is het precies wat het zijn moet... namelijk elke dag weer anders.

Zo is er het moeilijke stukje waar ik links moet houden en dan kijken in de bocht en het heuveltje op het midden op moet rijden... vandaag was links houden bijna vallen en kwam ik dichter in de armen van een boom dan in het midden van het heuveltje. De bochtjes die ik eerder “oei oei oei” nam die zijn vandaag veilig en wit en ineens valt het op dat het niets meer is dan een bochtje. Aan de sporen van voorgangers kan ik zelfs zien dat ik niet eens zo heel slecht uit kwam.

Ik en mijn crosser, mijn crosser en ik.... het allermooiste vind ik een groot grasveld met verse sneeuw. Niet kunnen zien wat eronder ligt en er keihard overheen scheuren. Het is fantastisch om die fiets weg te voelen schieten in een bocht, te denken dat ik ga vallen en dan toch de juiste manier vinden om die fiets weer onder controle te krijgen. Soms is de ondergrond zo heftig dat ik stuiter, maar dan wel terwijl ik keihard doortrap...

Hihi ik hoor iedereen klagen.... het duurt zo lang op de Tacx .... was het maar weer voorjaar etceteraenzo

En ik... ik baal dat ik niet in hetzelfde dorp als Lars Boom woon. Ik heb mazzel dat ik tenminste kan fietsen en het nog leuk vind ook...

...bijna leuker dan gewoon fietsen.

(de Lars Boom foto.... heb ik van zijn facebook pagina gejat.. sorry Lars)

Crossen voor beginners… deel 2

Ik heb heel bewust gekozen voor het crossen. Ik merkte deze zomer namelijk dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb op de fiets. Dat ik bang voor bochten ben en angst heb om te vallen. Crossen is technisch, maar de ondergrond is niet van asfalt, dus het risico lijkt minder groot. Het leek mij een slimme manier om te gaan spelen op de fiets. Mijn plan voor deze winter is dan ook vooral spelen, geen wedstrijdjes, maar gewoon de wereld van het veldrijden ontdekken.

“Van fietsprinses naar keunnegin van de modder, dat is niet niets, dat gaat niet over rozen.”

Helemaal klaar voor dag twee, deze keer wat minder mooie fietskleding, want gisteren zat er wel erg veel modder overal. Iets betere sokken, want gisteren waren mijn tenen bijna hompjes bevroren vlees. Mijn knalroze Buff ver tot over de oren, want ook die bleken gisteren gevoelig voor het klimaat. De Empella blinkend in de gang, klaar voor dag twee.

Waar ik gisteren de veiligheid van het Amsterdamse Bos opzocht, koos ik vandaag voor het cross parcours rondom Sloten, juist ja, daar waar in de zomer altijd koersjes zijn. Het parcours is afgezet met van dat rood met witte lint. Het bestaat uit een modderige slingerroute met hier een hobbel of een kuil. Sporen van mooie crossbandjes, met van die verfijnde nopjes, waren nog zichtbaar. Gisteren is hier namelijk een wedstrijdje gereden.

Waar het parcours begint? Het is me volledig onduidelijk. Gelukkig vind ik een open stuk en kan ik gewoon ergens beginnen.

Waar ik eerder op de MTB en gisteren in het Amsterdamse Bos leerde dat modder mijn vriend is. Dat ik modder leuk en spannend vind, leerde ik vandaag meer over modder in combinatie met vorst op een parcours en het fenomeen gezichtsbedrog. Het is vandaag immers min 1 en sommige stukken modder zijn helemaal geen zachte stukjes waar mijn wielen lekker gaan slippen. Door de kou zijn ze veranderd in keiharde sporen van voorgangers waar ik met geen mogelijkheid uit kan komen... linke soep joh!

Waar ik dacht gewoon lekker te gaan rijden valt het me niet mee, de scherpe bochtjes, de kuiltjes en de sporen en dat allemaal met een slakkengang. Ik ben maar wat blij dat er niemand anders op Sloten was. Het zal er vast leuk uit hebben gezien, een meisje op een mooie Empella - de crosser bij uitstek – die heel langzaam de bochtjes neemt en bij elke bochtje zachtjes “oei oei oei oei oei” mompelt. Het is wel erg technisch dat crossen, vooral op zo'n parcours.

Soms als je aanzet, dan voel je, je banden wegglijden, in een bocht kan de fiets bijna scheef onder je komen en met een beetje mazzel kom je recht de bocht  weer uit. Zoniet? Dan is het modderhappen. In het gras is het moeilijk te zien hoe de ondergrond erbij staat en een kuil kan hard aankomen. En in mijn geval... die lintjes waarmee het parcours is afgezet... ik zal wel ergens diep van binnen geloven dat het schrikdraad is, want ik reageer er heftig op, alsof ik ze niet aanraken mag.

Nee ik moet nog wel wat oefenen, ik ben nog niet klaar voor een wedstrijdje. En trainen... dat zit er misschien even niet in vrees ik. Ik ben gevallen en ben slingerend in een slakkengangetje naar huis gereden. Mijn rug doet erg veel pijn.

Had ik dan misschien toch moeten gaan schaatsen, of mountainbiken of mijn mooie fiets aan de pekel moeten wagen?

(foto: www.crankmychain.com) 

cyclocrossen nivo nul

Schaatsen… dat kan alleen als de ijsbaan open is en als de ijsbaan dan al open is, dan is het niet open voor publiek. Als mijn schaatsmaatje en ik willen schaatsen met onze kromme enkels en huur-noren dan mag dat op maandagavond pas na negen uur. Ik vind dat stom!

Mountainbiken... dat is voor in de bergen en we hebben hier geen bergen. Er is wel wat, in de duinen, bij Schoorl. Als ik daar wil fietsen moet ik heel lang met de trein en nog een stuk fietsen, of ik moet een auto hebben. Dat vind ik ook stom!

Pekel... dat is dat zout met een kleurtje wat ze op de straat gooien om te zorgen dat het niet glad wordt. Het is helemaal niet goed voor mijn fiets. Maar als ik mijn fiets direct schoonmaak komt het wel goed. Alleen gooien ze geen pekel op de landweggetjes waar ik rijd met mijn racefiets, dus daar ligt dan gewoon ijs. Ik kan toch echt niet de enige zijn die dat stom vind!

Winter

Maar goed... mij krijg je niet gek!

Ik zet mijn Empella in en ga lekker cyclocrossen!

Vandaag heb ik voor de eerste keer op mijn crosser gereden. Nivo nul, dat wel, maar voor mij reuze spannend. Ik heb mijn crosser naar het Amsterdamse Bos gereden en heb daar door blubber, over pakken met natte bladeren, het ruiterpad, een stuk gras met molshopen en vermoedelijk door een hondendrol gereden. Voor de ervaren crosser is dit appeltje eitje, voor mij was het leren.

Froglegs, de remmen op een crosser “met iets anders rijd je niet” functioneren eigenlijk niet, waardoor ze in feite precies doen wat ze doen moeten. Remmen op een plak natte bladeren in de bocht betekend namelijk slippen wat vallen kan veroorzaken. Vallen is niet zo erg op zo’n weggetje want de ondergrond is zacht.

“Sturen is het nieuwe remmen!”

Ik heb een uurtje rondgereden, op sommige stukken tot mijn assen in de modder. Af en toe de fiets onder me weg voelen glijden en daarop kunnen reageren. Een heuveltje afrijden op het gras wat eigenlijk een laagje groene sprietjes op een blubberrivier blijkt te zijn!

Fietsen is beter dan schaatsen, schaatsen is heel technisch, fietsen geeft mijn benen een lekker gevoel.

Mountainbiken is minder leuk dan schaatsen al is downhillen weer veel cooler.

Wielrennen is het allerleukst alleen niet altijd mogelijk.

Fietsen op de baan is gewoon eng.

Winter, op-zich-zelf, is nieteens erg fout.

Cyclocrossen is leuk, met andere woorden.... dat vind ik niet stom!

(foto: http://media.oregonlive.com)