Ride with Rose IS VANAF NU TE VINDEN OP: WWW.ROSEMENTINK.NL

VERHUIS BERICHT

2011-03-14T21:12:00.000+01:00

Mijn blog heeft een nieuw adres en een nieuwe look
http://www.rosementink.nl/

Ik hoop dat je daar met net zoveel plezier zult lezen als hier.
Bedankt voor al je bezoeken.

Kijk op de nieuwe site ook even naar: de verkiezing en alpe d'huzes

Tot ziens op de nieuwe site!

Fiets therapie

2011-03-13T12:47:00.000+01:00

“Mahaaaam, ik verveel me!” riep ik dan en mijn moeder had altijd wel een antwoord: “Dan ga je iets doen, dan verveel je, je niet meer.” Toen ik klein was had ik wel van die dagen, ik wist niet of ik buiten wilde spelen, wilde gaan paardrijden, gaan lego-en of toch liever playmobielen... of toch maar een boekje? Ik wist het dan niet en in afwachting van de te maken keuze had ik een ronduit suffe dag. Niet effectief...

Vandaag weet ik het gewoon ook even niet. “Ik heb de inleiding van een artikel wat nog even af moet, ik kan een stukje schrijven over kunst, ik heb mijn boekhouding nog, ik wil ook wel een koffie doen met een vriendin, een dvd-tje kijken, een stukje fietsen.... aaargh ik weet het niet!”

Meestal is dit een teken dat ik de stilte op moet zoeken van de weg, gewoon even door de polder trappen, weg uit de stad, weg van de computer en weg van de tv of telefoon, gewoon een stukje rijden. Ik sprint naar de douche, onderweg kom ik de fiets tegen en zet de pomp er al naast, zet wat koffie op, spring onder de douche en ... ga ... na ... denken ... NIET DOEN!

“Zal ik via Ouderkerk of juist via Sloten?”

“Wil ik 100. 50, 150 of gewoon 40 km?”

“Neem ik een Snelle Jelle mee, of koop ik m onderweg?”

“Zal ik anders naar het Kopje fietsen?”

“De pont nemen kan ook.”

“Ik kan ook met de fiets naar een vriendin voor een koffie en dan weer terug”

“Ik weet eigenlijk helemaal niet of ik wel wil fietsen... “

En daar ga ik weer: “Ik heb de inleiding van een artikel wat nog even af moet, ik kan een stukje schrijven over kunst, ik heb mijn boekhouding nog, ik wil ook wel een koffie doen met een vriendin, een dvd-tje kijken, een stukje fietsen.... aaargh ik weet het niet!”

Ik kan niet kiezen vandaag, niet kiezen is ook een keuze, dat is kiezen voor piekeren en een ronduit ontevreden dag. Ik heb zin in de weilanden, de geur van buiten, de wind op mijn toet.

Ik ga een klein stukje fietsen, even de benen los trappen, morgen ga ik al een lusje polder doen en overmorgen heb ik weer een fietsafspraak. Wel zo goed dat ik dat ga doen, want zoals mijn neus nu staat? Zo ga ik niet een superstrakke inleiding voor een artikel schrijven... even dat hoofd leeg... even een stukkie trappen. Moet je nagaan dat sommige mensen duizenden euro’s aan therapie uitgeven als ze niet weten wat ze moeten met hun leven, terwijl wij fietsers gewoon duizenden euro’s uitgeven aan een fiets en maar wat doen. Wij fietsers hebben maar mazzel, wij zijn vrijbuiters, met gebruinde benen en besproette toeten doorkruisen wij het land, waarheen? Gewoon daar waar mijn voorwiel heen gaat...

“Maahaaaam, ik ben fietsen!”

een wedstrijdje....

2011-03-12T13:38:00.003+01:00

Die met die zwarte helm en rode mouwen, die daar vooraan echt niets te zoeken heeft?
Dat ben ik dus.

Mooi-weer-stress

2011-03-12T12:19:00.001+01:00

Elk weekend, zo vanaf een uur of negen is het verzamelen geblazen. Bij ons in Amsterdam doen we het bijvoorbeeld bij het Kalfje aan de Amstel. In Zeist doen ze het bij EPbike of bij die sportschool. In Eerbeek doen ze het om tien uur bij Last Gear. “Alle fietsers verzamelen! Lekker een paar uur trappen en op tijd weer thuis!” Een tijdje terug vertelde iemand me dat, dat zo hoort. “Fietsen, dat doe je in de ochtend.” zei hij stellig. Ik heb dan soms - als ik om negen uur achter mijn fruit met yoghurt of het gaanontbijt met een espresso zit in mijn pyamabroek met de tv aan - een beetje de zenuwen. Duizenden gedachten gieren door mijn hoofd: “Had ik nu op de fiets moeten zitten? Dat hoort immers zo. In welk boekje staat dat dan? Ik vind het gewoon fijn om lekker te ontbijten nadat ik wakker werd van het daglicht. Wat zullen de andere fietsers wel niet van me denken.”

Fietsen hoeft niet persee in de ochtend, het is alleen voor sommige mensen wel zo handig, want door de week zitten ze op kantoor en in het weekend willen ze naast hun hobby – fietsen – ook nog wat aan hun dag hebben en kunnen ze er zijn voor hun partner en eventueel de kinderen.

Vandaag is het mooi weer, het is een graad of dertien, een slap windje en een zoet zonnetje. Tout fietsend Nederland zit op zijn carbonnen ras paardje om de wegen des provincie aan te doen. Het is inmiddels een uur of twaalf, dus de eerste groepjes zijn al bijna thuis. Het is mooi weer, we zetten alles aan de kant, we gaan fietsen, fietsen is immers een zomersport.... zo zegt men. Laat ik nou juist vandaag geen zin hebben in mijn fiets. Laat ik nu gewoon mijn boodschappen willen doen en een wasje willen draaien. Het hondje uitlaten en een koffie op het terras. Het zaterdagkrantje willen lezen en lekker vroeg in de middag een pastaatje willen eten. Laat ik nou gewoon met de gedachte spelen om met de ramen open en opera op de radio lekker appelflapjes te gaan bakken en op te peuzelen op het bankje voor het huis, terwijl ik naar de vogels luister... dat dus.

Maar ja, het is mooi weer, dus we moeten fietsen.

Ik ga me niet gek laten maken. Ik ga doen waar ik zin in heb! Hoezo de geldende fietsnorm volgen? Ik zit door de week toch niet op kantoor? Ik deel mijn eigen uren in! Ik fiets door de week vaak overdag, omdat ik dan in de avond werk.

Daarbij, we hebben het hele voorjaar nog, dit is niet de laatste mooie dag hoor!

Nee ik ga niet mee met de massa! Vandaag ben ik een kleine fiets anarchist! Ik ga lekker naar de Appie en koop appels en bladerdeeg, zodat ik appelflapjes kan bakken...

Op de apenrots

2011-03-05T09:56:00.000+01:00

Het lijkt wel alsof het dames-maand is. Alle teksten die ik schrijf, interviews die ik doe en ritten die ik maak lijken doorspekt met hetzelfde thema: Vrouw op de fiets. Vorige week interviewde ik Nynke de Jong en Marijn de Vries voor een artikel voor in de Fiets en een paar dagen daarna reed ik mee met de dames van Last Gear in Eerbeek, zodat ik een stukje over ze kon schrijven voor het blad van de NTFU. En ergens is dit voor mij een goede ervaring geweest, die mij ook echt raakt. Ik ben namelijk niet alleen.

Ik fiets nog niet zo lang en heb het mezelf regelmatig erg moeilijk gemaakt door alleen maar mee te fietsen met mannen die al zoveel verder waren dan ik. Ik verklaar wel eens lachend dat ik toerdersbenen met een koershart heb, maar wat daar dan ook nog bij komt is een enorme dosis onzekerheid. Dat maakt leren moeilijk. Ook heb ik de neiging mezelf te vergelijken met andere fietsers en aan de hand van die vergelijking mijn doelen te stellen..... dat is pittig hoor als je fietst met een stel kerels! Op karakter ga ik mee, maar achteraf vraag ik me wel eens af waarom, waarom, waarom doe ik mezelf dit aan?

Nynke de Jong en Marijn de Vries hebben samen een boek geschreven - Vrouw en Fiets, handboek voor de fietsende vrouw heet het – en daar ging het interview dan ook over. Nynke is een onwijs grappige toerfietser, ze heeft geen Andy Schleck achtige bouw, maar zo op het eerste gezicht een paar goede benen en een pittig karakter. En Marijn? Die kan fietsen! Ze rijdt niet voor niets in het nieuwe pakje van Team AA drink Leontien.nl en dan te bedenken dat ze eigenlijk nog niet eens zo heel lang fietst. Ik heb een leuk gesprek gehad met die twee. Af en toe maakte mijn hart een sprongetje en van binnen riep ik: “Jij ook? Ik ben dus niet de enige?” Marijn vertelde bijvoorbeeld over hoe ze erachter kwam dat ze meer met haar lichaam kan dan ze dacht dat ze kon en dat ze daar al fietsend achter is gekomen. Ze vertelde dat, dat inderdaad wel iets met je doet. Nynke vertelde dat ze het sprinten naar plaatsnaambordjes doodgewoon niet leuk vind en dat, dat okay is.

Wat mij opviel was dat beide fietsters het accepteren dat ze niet zoals de mannen zijn, sterker nog, ze zijn tevreden met de fietster die ze zijn! En daar zit mijn les, ik kan niet altijd even hard als de mannen, ik rijd nog niet zo netjes in het wiel als het meisje van de club die al tien jaar op de fiets zit, ik vind koersjes eng, ik voel me een beetje alleen als ik met een naar plaatsnaambordjes-sprintende-mannen-groep rijd, ik vind dalen eng, maar ik doe het allemaal wel en iedere keer blijkt dat wat ik vooraf als totaal onmogelijk zag toch best mogelijk is.

Voor mij was het goed om die twee te interviewen, want ik kwam erachter dat ik niet de enige was, dat het niet raar is om soms verbaasd te staan kijken naar de groepjes mannen waar tussen ik mij begeef.

Met mijn Wow-ik-ben-een-vrouw-gevoel ging ik richting Last Gear in Eerbeek. Dit is een mountainbike club met bijzonder veel vrouwelijke leden. De trainer van de club – ook een vrouw – vertelde mij hoe ze merkt dat vrouwen echt anders zijn. Dat een man die op een berg staat en die naar beneden mag helemaal los gaat, maar dat een vrouw tijdens het naar boven rijden zich als druk maakt over hoe steil het daarna naar beneden gaat.

Zoiets zei Nynke ook! Iets over vrouwen die van te voren denken dat ze het niet kunnen terwijl mannen zich er doorheen bluffen....

Ik ben niet alleen! Er zijn er meer zoals ik!

Na alle vrouwen interviews ging ik dan toch fietsen met een man.... snot op mijn wang, tegen een mannen kont aan kijkend, steeds net even wat harder dan leuk was. Af en toe snijdende opmerkingen over mijn tempo en ik die daar serieus op in gaat en die uitlegt wat een last ik heb van de koude lucht en dat ik mijn inhaler ben vergeten. De man die ineens gaat bepalen wat onze route wordt en de man die grappen begint te maken over lossen terwijl we stil staan.

Waar was ik terecht gekomen? Sinds wanneer mag er op de apenrots gefietst worden?

Ik vond het niet zo leuk meer, wat een vervelende man!

“Als ze dat de hele tijd zouden doen, vind ik het goed, maar dan fiets ik wel mijn eigen rondje.” Hoor ik ineens in Nynke’s stem in mijn hoofd. Ik ga naast de man fietsen en vertel hem dat ik het eigenlijk niet heel erg leuk vind om de hele tijd achter een kont aan te rijden die zonder enige communicatie de route kiest en die stomme dingen naar me roept. En toen gebeurde het, mijn hartslag schoot omhoog en alsof het de mijne niet was hoorde ik mijn stem “Dus ik ga de andere kant op, doei heh.”

Mwuaaah! Ik heb het gedaan!

Om de hoek pakte ik mijn telefoon en belde mijn trainingsmaatje. Wow wat was ik trots.

Bedankt Nynke, Marijn en de dames van Last Gear! Jullie dachten misschien dat zo’n interview handig was voor de verkoop van het boek of ter promotie van je club. Nee joh, het was voor mijn zielerust!

De derde editie van De Twitterrit!

2011-03-01T21:49:00.001+01:00

Kijk maar snel: http://www.detwitterrit.nl/

Chemische stofjes

2011-02-23T10:40:00.001+01:00

Een chemische brand! Bij het Westelijk Havengebied… in Amsterdam!

Geen vuiltje aan de lucht, bij mij in sjiek zuid, gewoon blauw met hier en daar een wolk. Op de site van het NOS zag ik wel wat nieuws, maar geen melding over binnen blijven en ramen en deuren gesloten houden. “Ik ga fietsen, brand of geen brand.”

Mijn lievelings-rondje is die langs Sloten, door rijden langs de ringvaart, naar de bakker bij de brug, daar rechts af de ringvaart af, het viaduct, spoor over, dan langs de huisjes links, een beetje omhoog, over de dijkjes midden in het weiland, dan links af over een soort semi-cross-fietspad, richting Haarlem, onder een tunnel door en dan kom je uit bij een dorpje langs het water, je weet wel dat water waar de pont over heen gaat, en als ik dat volg, kom ik bij de club waar je op zondag wedstrijdjes kan rijden en vanaf daar is het richting huis. Dit rondje is mijn makkelijke rondje, geen nadenker, niet teveel km’s gewoon de benen lostrappen met een muziekje op het oor.

Door de rookwolk die boven het Westelijk Havengebied hing kon ik gisteren mijn rondje niet rijden!

Dat is vervelend!

Een beetje geïrriteerd - naar de wolk kijkend - rijd ik op de ringvaart en bedenk me hoeveel vuil er de lucht in vliegt. En dan die deeltjes die op het land terecht komen! In het water naast me zwemt de familie drijfsijs en ik begin me op te winden…

“Het is toch onvoorstelbaar wat wij mensen met deze planeet doen? Vieze lucht in de stad door auto’s, op vakantie met vliegtuigen, stroken asfalt, de vuilstort, papier bij papier en de batterijen in een aparte bak.” Zegt mijn hoofd terwijl ik me bedenk dat ik als consument mijn vrouwtje kan staan. Zo kan ik er voor kiezen om geen producten uit de chemische industrie te gebruiken, of in ieder geval bewuste keuzes maken... “Dat ga ik doen!” Als een potentiële activist maak ik een lijstje: verf, medicijnen, twee componenten lijm, van die piepschuimbakjes... ik weet eigenlijk niet zo goed welke producten, wat ik nu moet gaan boycotten? Het wordt drukker op de ringvaart en inmiddels erger ik me ook aan de auto’s. Ik word langzaam aan boos op de mensheid “Die vervloekte auto’s! De vervuiler betaald!” raast het door mijn hoofd. “Ga toch met z’n allen fietsen joh!” wil ik het liefst uitroepen. “Iedereen weet dat de auto de veroorzaker van alle problemen is!” In mijn fantasie bekogel ik al die auto’s met bidons.

Ik fiets door, krijg de wind in de rug en kom in een lekker ritme. “Oooooh een koetje!” zegt mijn hoofd ineens. “Aww, liehief!” Ik buig af richting Schiphol en rijd dan weer terug naar de Ringvaart en kom op een leeg fietspad dat in een rechte lijn, met de wind mee, richting huis loopt. Ik voel me net Fabian, ik kijk naar mijn benen... en ja hoor! Die zijn al een stuk gespierder! Ik heb er inmiddels veertig kilometer op zitten en voor me doemt de rookwolk weer op.

“Goh,” denk ik, “dat is handig, door die rookwolk kan ik mooi zien dat ik richting huis rijd, net als de twintowers vroeger in New York, een handig punt wat je vanaf de wijde omgeving ziet.” En ik peddel lekker door.

Gaaf heh dat spul dat je hersenen aanmaken tijdens het fietsen?

Fotomodel

2011-02-18T15:19:00.000+01:00

Kort geleden heeft Santé mij geïnterviewd, voor een serie portretjes van vrouwen die iets doen voor een goed doel. In mijn geval: zes keer de berg op fietsen voor Alpe D’HuZes. Door dit te doen fiets ik met een heleboel andere fietsers een bedrag bij elkaar wat wordt besteed aan onderzoek naar kanker. Om ervoor te zorgen dat we mensen met deze ziekte beter kunnen behandelen. Ook gaat er geld naar een programma voor mensen die kanker hebben gehad, want het is niet niets om een ziekte te overleven. Zulke grote gebeurtenissen kunnen de manier van naar het leven kijken echt veranderen.

Voor het interview belde de journalist mij op en we hadden een prettig gesprek aan de telefoon, niet veel later kreeg ik per mail de tekst die ze over mij had geschreven. En ja, die klopte. Direct na het interview voelde ik mij naakt, ik was eerlijk geweest over mijn gevoelens en motieven om mee te doen. Ook was ik eerlijk over mijn constante gevoel van falen als dochter, want ik zou er wel meer voor mijn vader kunnen zijn, vind ik. “Ik weet niet zo goed hoe ermee om te gaan en in mijn onhandigheid ga ik er dan met een boog omheen. Dan laat ik mijn pa links liggen en na een tijdje verschijn ik weer. Om toch iets te doen fiets ik dan maar een berg op.” Hoorde ik mezelf zeggen tijdens het interview.

Vandaag werden de foto’s voor bij het artikel gemaakt. “Leuk, met mooie kleding en make-up. Het is misschien een beetje eng, maar meestal vinden mensen het achteraf hartstikke leuk.” Vertelt de dame van Santé mij. Ik wil liever niet op de foto. Ik voel me een beetje onzeker over hoe ik eruit zie. De laatste tijd heb ik heel vaak fietskleren aan. Op mijn hoofd zit piekhaar wat alle kanten op staat of wat door mijn helm plat geduwd is. ’s Avonds heb ik – met mijn vermoeide benen – niet zo’n zin in een hakje en jurkjes staan een beetje suf nu ik een streepje op mijn been heb. Daarbij heb ik een wat dunner gezicht soms en lijk ik – in mijn hoofd – een stukje ouder dan dat ik werkelijk ben.

Maar ja, net als met mijn Pa, als ik hem niet bel ga ik hem niet spreken, het is een kwestie van gewoon doen, ook al voelt het soms niet fijn. Net als met het interview, als ik gewoon open ben en mezelf laat zien zoals ik ben, dan voel ik me achteraf misschien een beetje naakt, maar ik ben ook trots en delen hoe ik mijn vaders ziekte ervaar lucht mij ook op. Ik voel me begrepen. Dus zo’n fotoshoot kan ik ook wel!

Wat ik in mijn hele paniek pieker gedachten had overgeslagen was dat ik vroeger als model gewerkt heb, dat ik heel goed weet wat te doen als er en lens op mijn gezicht gericht staat. Ik ben een enorme poser! De moeilijkheid vandaag was niet het poseren, niet het spelen met de lens, dat gaat mij goed af. Het zat hem in het-gewoon-rose-zijn. Rose het fietsmeisje, Rose de dochter van Bart, Rose die ene berg op gaat fietsen, Rose die moeite heeft de training van de club te overleven, Rose gewoon ikke!

Een vriendin stuurde me een tekstberichtje waarin ze me op het hart drukte dat het wel goed zou gaan. “Als de fotograaf je innerlijke schoonheid kan treffen kan er niets meer mis gaan met die foto’s.” Stuurde zij me.

Een foto buiten in de wind, mijn haar waait alle kanten op en op mijn gezicht een blije grijns....

Ik zou zo zeggen.... het is gelukt!

En uiteraard even een snelle foto van mezelf in clubkleding met de make up op. "Wie niet snel is moet mooi zijn." dacht ik zo...

De Classic van Koos

2011-02-06T22:28:00.003+01:00

Toertochten of classics… het is mijn ding niet zo. Ik heb wel eens mee gedaan, met bijvoorbeeld de Gerrie Knetemann Classic (start bij mij in de straat), de Dam tot Dam (start bij mij in de stad) en een lokaal ritje bij Amersfoort. Daar is het voor mij bij gebleven. Nou, dat is niet helemaal waar. Afgelopen zomer ben ik om km’s te maken illegaal de pijlen van de Knetemann Classic gaan volgen. Reed ik daar als enige zonder stuurbordje....

Het punt is dat ik er een beetje moeite mee heb om een bedrag van rond de twintig euro te betalen om een stuk te mogen fietsen. Tenminste, dat beweer ik altijd als mensen er naar vragen.

Ik baal er een beetje van om nageroepen te worden. “Hey Meiden!” of “Leo, Leo, lekker ding, kijk!” of “Nou, jij fietst door hoor!” dat soort opmerkingen. Als ik daar op zat te wachten was ik wel met mijn crosser in een bouwput gaan rijden. Althans, dat is wat ik roep als iemand me vraagt of ik mee ga rijden.

Op sommige toertochten komen duizenden mensen af. “Ik wil liever niet tussen zoveel mensen rijden,vooral mensen die het niet gewend zijn op de weg te rijden met andere fietsers om zich heen.” Roep ik meestal een beetje arrogant om niet mee te hoeven.

De waarheid is dat de drie bovenstaande excuses gewoon niets meer zijn doodgewone smoesjes. En nu ik op Facebook van niemand minder dan Koos – hij had nog niet mogen stoppen – Moerenhout de vraag krijg of ik mee doe met zijn Classic rest mij niets dan ja te zeggen en niet te piepen. Ik heb het nog even geprobeerd hoor... ik kwam met iets van “Goh dat is toch niet op dezelfde dag als koersje dit en dit of de regiokampioenschappen?” Maar Koos is niet voor een gat te vangen... hij vertelde me direct dat het een prachtige rit is. “Geen stoplicht te bekennen.” Zo zegt hij. In de hoop dat hij nee zou zeggen vroeg ik hem of ik dan wel in zijn wiel mocht... geen probleem, zo blijkt.

Ik heb mezelf net ingeschreven voor de Koos Moerenhout Classic! En wel voor de 180 km! In het wiel van Koos, daar kan ik toch geen nee tegen zeggen?!

Op de site van de Classic van Koos staat: “U kunt voor de 180 km toertocht tot 10.00 uur inschrijven, voor de 85 km en de 125 km toertocht kunt u tot 11.00 uur inschrijven. U kunt u vanaf 07:00 uur melden bij Hotel Aarden Kaaistraat 1, 4651 BL Steenbergen. Waar uw inschrijving gecontroleerd wordt en u uw eerste stempel krijgt. Vanaf daar gaat u naar de startplaats...” En ineens weet ik weer waarom ik niet zo dol op toertochten ben. Of tenminste, ik weet nu weer heel goed waarom ik normaal gesproken niet mee doe met toertochten, terwijl ik het eigenlijk best wel eens wil. Ik ben niet van het vroege opstaan... ik ben daar ronduit slecht in! Op de fiets zitten voor de lunch is bij mij een probleem. Ik draai mij liever nog een keertje om.

Maar ja, als Koos zo had gedacht, dan hadden wij al die mooie koersen niet gezien. Dus ja, als hij het doet, wie ben ik dan om zo te piepen?

Koos, ik zal er zijn jongen!

Koos Moerenhout Classic, 28 mei 2011

info: http://www.koosmoerenhoutclassic.nl/index.htm

Over Maarten Tjallingii ...

2011-01-31T14:25:00.000+01:00

...en al die andere fietsjongens.

Het is nog niet eens zo gek lang geleden dat ik met mijn fototoestelletje op het Museumplein stond om foto’s te maken van wielrenners. De Giro was in de stad en voor mij was het de eerste keer dat ik de mannen - die ik normaal op tv zie – van dichtbij kon aanschouwen. Ik weet nog precies hoe ik me voelde, ik was een beetje zenuwachtig en stond maar foto’s te maken van renners op hun mooie fietsen. Het was echt een bijzondere dag en ik heb zeker 1000 foto’s gemaakt.

Ook vorig jaar - maar dan wat later in het seizoen – zat ik bij het NK tijdrijden in de volgwagen van Vos en stond ik foto’s te maken van Jos van Emden die op het podium stond. Ik stond een meter van Lars Boom vandaan en iets later bewonderde ik de fietsen van de Vacansoleitjes.... ik ontwikkelde mij tot een heuse fan!

Inmiddels ben ik al met de hoofdredacteur van Fiets mee geweest naar de presentatie van de Rabo’s in de Efteling en heb ik de mobiele nummers van renners in mijn telefoon staan. Want ik schrijf immers over fietsen...

Ik ben journalist.

Maar ik ben ook gewoon een wielerfan! Die gasten in het lycra zijn doodgewoon mijn helden! En ik ben nog niet helemaal gewend aan mijn journalisten-rol. Het journalisten pak zit nog niet helemaal goed. Deze week lijk ik in een stroom versnelling terecht te zijn geraakt, donderdag reis ik af naar het zuiden om Jos van Emden te gaan interviewen en tien minuten geleden werd ik terug gebeld door Maarten Tjallingii. Ik heb contact met de perspersoon van de ploeg van Niki Terpstra en ben al en tijdje op Hoogerland aan het jagen. Dat maakt dus best wel indruk op mij. Zo stond ik net nog te stotteren op de voicemail van Maarten Tjallingii: “Oh, ik kom niet meer uit mijn woorden, ik bel je later wel terug.” hoor ik mezelf zeggen terwijl ik het bericht inspreek. Ik kon wel door de grond zakken. Gelukkig belde hij me lachend terug, dat interview komt er wel.

En over een tijdje zal ik er wel aan gewend zijn om contact te hebben met mijn helden... de mannen in lycra.

Maar, hoe moet het nou als ik Niki bel?

Naast de buurman

2011-01-30T12:50:00.000+01:00

Om mijn deelname aan Alpe D’huZes 2011 te steunen heeft Roseversand mij een fiets gegeven die ik, voor een jaar, mag gebruiken. Aan het eind van dat jaar gaat de fiets weer terug naar Duitsland. Het grote Duitse fietsbedrijf heeft naast de al bestaande Red Bull racefietsen nu ook een lijn fietsen die de naam Rose draagt. Wat is er nou leuker dan een fietsmeisje of poldertrapster of klimgeit –in-wording die Rose heet op een fiets met dezelfde naam? Gisteren heb ik die fiets opgehaald.

Bij EPbike in Zeist is de fiets gebruiksklaar gemaakt. Nu was dat weinig werk, want Roseversand heeft de fiets keurig afgeleverd. Hier en daar nog wat afstellen, mijn eigen zadel erop, Polar overzetten en klaar. Ik heb gisteren een klein stukje op de nieuwe fiets gereden en – zo moet ik eerlijk toegeven – het voelt een beetje gek. Allereerst zijn er de kleine verschillen in geometrie, deze fiets is iets zenuwachtiger dan mijn oude. Dan is er het verschil in gewicht, het lijkt net alsof ik op een veertje rijd. En als klapper op de vuurpijl, de andere afmontage met een ander verzet. Ik koos voor Sram Force en moet nog wennen aan het schakelen, al wist ik van de Sram Rival groep die op mijn Empella zit dat het een lekker systeem is. Op de nieuwe fiets zit ene andere cassette, met kleinere stapjes, dat is nog even wennen. Het blad voor heeft een ander formaat en ik zocht gisteren nog naar mijn cadans.

Ik moet alleen wel toegeven dat er iets niet helemaal lekker zit. De fiets staat bij me in huis en iedere als ik er langs loop of als mijn blik erop valt dan schrik ik een beetje. “Die stond er gisteren nog niet” denk ik dan.

Het is eigenlijk net alsof de buurman mijn huis in is gelopen en naast me in bed is komen liggen terwijl ik sliep. Dat ik dan wakker word en naast me een leeg kussen verwacht, maar in plaats daarvan ligt daar .... de buurman! Ik sta op, ga een ontbijtje klaarmaken, kom terug uit de keuken en wie zit daar op de bank in zijn onderbroek met de afstandsbediening in de hand tv te kijken? De buurman! Wat doet die gozer hier? Ik kijk – hoe vaak zie je de buurman nou in zijn onderbroek – en ontdek dat hij best een goed lijf heeft. Ik droom weg, zie zijn schoonheid en met een klapper kom ik terug op aarde... “De buurman zit in zijn onderbroek op de bank! Dat is toch op zijn minst alarmerend?” In de loop van de dag – als de buurman zich eindelijk aangekleed heeft – raken we in gesprek, we maken grapjes en leren elkaar wat beter kennen. Ik vertel de buurman dat hij dat niet meer zomaar mag doen, zo mijn huis binnenvallen, en de buurman laat zien aan me dat het een hartstikke leuke jongen is.... zoiets.

Kortom... de nieuwe fiets is mooi, alles klopt eraan, alleen ik moet nog een beetje wennen. Ik kan er nog niet zo goed mee overweg, maar ik weet dat ik in de loop van de week aan iedereen die het maar horen wilt ga vertellen dat dit de beste fiets is en dat ik nooit meer wat anders wil.

Toch jammer dan, dat de buurman aan het eind van het jaar terug naar de buurvrouw moet.

Verdrietig

2011-01-28T23:53:00.000+01:00

Gek genoeg ben ik een beetje triest. In mijn hoofd speelt het filmpje van het afgelopen jaar. De eerste tochtjes met mijn vriendin Mira. Tochtjes die voor mij een ontdekking waren, verbazing, er is een wereld buiten de ring? Kopjes koffie aan de ringvaart, toertochtje bij Amersfoort, lachen in de trein, toeristische classics rijden, mijn eerste val partij. En dan vorig jaar Februari, toen ik voor het eerst ging trainen – ik wist nog niet waarvoor of hoe – maar ik ging trainen. Met een maand fietsen in de benen onderging ik de beproeving van het voor de eerste keer fietsen in een groep. En dan wel een groep die met gemak wat sneller kon fietsen dan ik. Dat is nog niet eens een jaar geleden, technisch gezien fiets ik nog maar 13 maanden! En die 13 maanden reed ik op mijn Focus. En diezelfde Focus heb ik net ontdaan van de cadanssensor, snelheidssensor, pedalen en zadel... want vanaf morgen heb ik een nieuwe fiets.

Ik zou dan toch eigenlijk blij moeten zijn?

Terwijl ik de Focus in het rijtje fietsen hang, tussen de MTB en de crosser, vertel ik mezelf dat ik de Focus als trainings-fiets ga gebruiken, of als winter-fiets, maar ik weet dat, dat in alle waarschijnlijkheid niet gaat gebeuren.

Die Focus is een tank, zo stijf dat ik alle kanten op stuiter, hij is zwaar en soms een beetje lomp. Maar die Focus is wel mijn Herbie! Niet de mooiste, niet de snelste, maar ergens gewoon mijn vriendje. Het vriendje waarmee ik het hooggebergte heb ontdekt, waarop ik royaal loste bij het trainingskoersje op de club. De Focus met het 50 voorblad waarmee ik gewoon niet meekom.

Sinds februari zit er een wit stuurlintje op en dat heb ik – omdat ik niet zoveel geld heb – na elk ritje braaf schoongemaakt. Dat lintje is tot voor kort spierwit gebleven.

De lak aan de achterkant van de Focus is wit, mat wit, dat wordt heel snel vies. Dat maakte ik - inclusief de witte belettering op de rest van het frame – na elk ritje schoon met ontvetter. Op die manier bleef het wit zo lekker fris.

Mijn Focus.

Wat een fijne fiets.

Ik voel me net een kerel van in de vijftig die zijn oude Saab en gerimpelde Marie aan de kant zet voor een snelle Porsche met daarin een jonge strakke Sabine.

Ik zal altijd van mijn Focus blijven houden, net zoals de 50 jarige Robert die met regelmaat terugdenkt aan zijn Marie.

foto: Sander Heezen

De grote R

2011-01-24T14:32:00.001+01:00

Nu moet ik toegeven dat ik me er ook schuldig aan maak, tijdens de twitterrit was ik, als directrice, de enige in het roze shirt. Dat had wel wat.

Maar is het nu serieus niemand opgevallen dat Lance Armstrong een grotere R op zijn shirtje heeft?

Dat vind ik dan wel weer grappig!

Ik begrijp het wel..... bij de volgende Twitterrit ga ik ook weer zoiets doen.

Niets mis mee!

hoge nood!

2011-01-23T14:24:00.001+01:00

Meestal komt ie opzetten zo net voorbij Sloten of ergens ten hoogte van Ouderkerk. Het ligt er maar een beetje aan hoe ik rijd, want soms heb ik m ook in het Amsterdamse bos. Dan moet ik dus mijn fiets tegen een boom zetten, mijn jasje uitdoen en aan een tak hangen, mijn shirt om mijn nek laten bungelen, mijn fietsbroek op de knieën en loslaten. Ik noem het ’t acht kilometer plasje. Wat ik ook doe, hoe vaak ik van te voren naar het toilet ga, het plasje wilt altijd - ergens tussen de zes en tien kilometer van huis - dat ik even van de fiets stap.

Zou ik nou twee keer in de week fietsen, dan was dat hele plasje niet zo’n punt geweest. Maar ik zit vaker op de fiets en loop daarom wel elke week bij dezelfde zaken naar binnen met de vraag – wiebel, wiebel, spring, spring, moeilijk kijkend er toch een glimlach uit persend – of ik even van het toilet gebruik mag maken.

Ik woon dan wel in de Randstad en inderdaad het is hier overbevolkt, maar langs mijn routes zitten niet zo heel veel zaken die voor mij plaswaardig zijn. Neem bijvoorbeeld Vos aan de ringvaart – het liefst plas ik bij fietsgerelateerde zaken – ik vind dat niet zo’n fijne zaak, dus daar plas ik liever niet. Dan is er de bakker aan de ringvaart, die grote fabriek. Daar zal het best wel eens goed plassen kunnen zijn, maar ik zie geen plek voor mijn fiets. En bosjes.... die zitten daar ook al niet!

Bij Ouderkerk is het wat beter. Ik heb daar immers gewerkt, dus ja, ik voel me kind aan huis. Maar toch durf ik daar niet drie a vier keer per week aan te kloppen. Dus heb ik in dat dorp nu ook het tankstation en de bosjes tussen het dorp en de rotonde in.

Soms kan ik geen plek vinden en besluit ik door te fietsen...

10 km

20 km

30 km

heee een garage, zal ik daar... zoef ik ben er voorbij...

40 km

50 km

oei, oei, oei het begint een beetje pijn te doen...

60 km en dan zit ik juist bij dat deprimerende kale stuk met veel te veel huizen, of daar langs de Schipholweg waar de struikjes aan de andere kant van het water zitten...

70 km, ach ik ben bijna thuis, nu kan ik het wel inhouden

80 km, de molen van Sloten al in zicht....

Na 86 km mijn plas ophouden ren ik vloekend op mijn fietsschoenen naar boven, met mijn fiets op de schouder en net op tijd, met kromme benen haal ik het toilet.

Het acht kilometer plasje en de locaties, waarom doe ik zo moeilijk en leg ik mezelf zeker 80 km last op?

Doodgewoon omdat ik niet als een zeikerd te boek wil staan.

Maarre...

...zo’n plasje is helemaal niet erg, maar ik snap gewoon niet waar het ding vandaan komt!

Het kan vriezen, het kan dooien

2011-01-16T20:01:00.001+01:00

Waar ik gisteren met tranen richting huis reed, heb ik vandaag een kleine overwinning behaald. Mijn zevende keer schaatsen en voor het eerst was ik niet het sulletje van de baan. Ik heb zelfs een paar Rondjes gereden op de snelle baan.

Ik gebruik de hoofdletter R, want de rondjes deden mijn benen, armen en zelfs handen trillen. Bij elke bocht ging ik dieper zitten en op de lange stukken schaatste ik lekker door.

Ik kan - logisch zo na zeven keer schaatsen - nog geen pootje over. Om het te leren ben ik nu in de bochten, voeten naast elkaar, aan het leren hoe het voelt om de bocht te rijden. Na een paar keer begrijpt mijn linker been het wat beter.

Het schijnt dat ik er gevoel voor heb, dat schaatsen. het enige gevoel wat ik nu heb zijn blubberbenen. Mijn eigen schuld, ik moest zonodig na de eerste, tweede en derde keer verzuren nog ene paar rondjes doen.... net zolang totdat ik nauwelijks meer bleef staan..... en toen was er chocomel!

Geen tranen voor mij vandaag.... maar gewoon een grote grijns.

Mee!

2011-01-15T19:03:00.000+01:00

Fietsen – of gewoon sporten – valt zwaar als je niet helemaal fit bent. Zo rond deze tijd van het jaar zijn veel fietsers niet fit doordat ze weinig uren op de fiets zaten in de winter. Anderen modderen met hun gezondheid. Vlak voor of vlak na een griep of kouwtje kan sporten zelfs pijn doen.

Vandaag ben ik voor de eerste keer mee gegaan met de training van de club. Vorig jaar trainde ik op woensdagavond met de dames en dit jaar heb ik besloten met de heren mee te trainen. Na het rijden op mijn crosser en wat ritjes met een clubgenoot viel het me op dat ik – voor mijn doen – best sterk ben op het moment. Ik ben mooi de winter uit gekomen. Ik heb wel wat advies gevraagd bij die clubgenoot… of ik wel mee zou kunnen komen was vooral mijn vraag. “Jawel hoor, als ik zie hoe jij vorige week mee reed kan je dat met gemak.” was zijn antwoord.

Goede hoop!

Donderdag trainde ik met de crosser op het parcoursje - rondom het weg parcours - op Sloten. Mijn zelfvertrouwen en sterke benen vielen mij op, maar ik ben op tijd gestopt. Ik voelde natte, slaperige ogen en mijn luchtwegen leken licht geïrriteerd. ’s Avonds aan de telefoon met goede vriend het trainingsmaatje – niet te verwarren met het clubgenootje – sprak ik met trots over mijn vorm.

Vrijdagavond zag ik op weer.nl dat het vandaag zou gaan waaien, na wat overwegingen besloot ik vol zelfvertrouwen naar bed te gaan. Ik weet dat als ik de juiste positie pak in de groep dat ik meekom. Pas met wind in de rug zal het opvallen dat ik wat minder sterk ben, want dan valt het voordeel van de groep weg.

Vanmorgen werd ik lekker fris wakker, stapte onder de douche, liet de hond uit en met een ontbijtje met koffie in de buik stapte ik op de fiets. Afspraakpunt… De Haan wielersport in Ouderkerk aan de Amstel. De groep verzamelde zich, veel jeugd op extreem luxe fietsjes en een paar mij bekende Amstelamateurs. “Oh wat leuk! Ik hoor erbij!” dacht ik opgewonden. De groep splitste meteen in een groep met jeugd en eventueel de dames en de groep met amateurs en nog iets wat ik niet verstond. “Amateurs! Dat ben ik! Dat is mijn groep!” dacht ik terwijl ik meereed. De brug over, langs de achterkant van het dorp en dan over dat gele stuk asfalt weer terug langs de Amstel. Onder de brug door en ….. POEF! WIND! PLAT OP MIJN POFFERTJE!

Twee meter, doortrappen, drie meter, alles geven want ik moet mijn fijne positie pakken waarvan ik zeker weet dat ik mee kom, vier meter, aanzetten …. En flop, flop, flop mijn benen weigeren dienst. Met mijn maximale hartslag sta ik binnen vijf minuten training bijna stil. En mijn groepje? Mijn groepje rijdt door.

Ik heb me omgedraaid en ben naar de jeugd gereden. Hoe dan ook, ik moest en zou trainen. Na een half uur mee met de jeugd voelde ik dat mijn benen niet meer wilden, mijn armen deden zo’n pijn dat ik niet meer wist hoe het stuur vast te houden. Ik heb me af laten zakken en een groet gemompeld. Met tranen in de ogen ben ik naar huis gegaan.

Ik wilde zo graag. Alleen zat het er niet in vandaag. Ik zit nu op de bank, beentjes omhoog. Ze doen pijn, tot diep in mijn botten. Deze week maar rustig aan. Volgende week kan ik weer mee.

Zesdaagse Rotterdam 2011, Gregory Bauge

2011-01-09T22:12:00.000+01:00

The unbearable lightness of cycling!

2011-01-05T11:01:00.000+01:00

Fietsbroek, Polarborstband, sport-bh, zweetshirt, lange broek, shirt met lange mouw, jasje, windstoppertjes, sokken, Buff voor op hoofd, Buff voor om mijn nek, iPod in achtervakje, schoenen, overschoenen, helm op, bril, een sultana, reserve bandje, handschoenen aan, Polar pakken, naar de fiets lopen.....

Waaaaaat?! Het ding ligt nog uit elkaar na de vorige schoonmaak beurt. Fietskleren zijn heel warm als je binnen bent, ze zijn erop ontworpen om buiten, met rijwind warm te zijn. Dus niet binnen terwijl ik met enige irritatie mijn cassette op mijn achterwiel zet.

Het is fris, bewolkt en er staat een koude wind. Ik heb geen zin in de hele ringvaart, dus ik besluit hem tot Crucius te pakken en dan weer terug. Op die manier heb ik een duidelijk idee van wat me te wachten staat en heb ik toch een leuk stukje gereden. De bedoeling is om deze rit in een lage D1 te rijden en ik heb het gevoel lekkere benen te hebben. Op de iPod heb ik een gesproken boek, dat werkt voor mij tijdens rustige trainingen.

Bij de voordeur begint de buurvrouw tegen me te praten – je weet wel – de buurvrouw die altijd zo lang van stof is. Ik mompel wat en stap op mijn fiets, maar eigenlijk schaam ik me omdat ik haar afgepoeierd heb. Het is geen slechte vrouw, maar die verhalen over haar zoon boeien me gewoon niet altijd.

Op naar de ringvaart!

Bij Sloten kies ik ervoor om niet de brug over de ringvaart te nemen. Afgelopen weekend was deze zeer glad en ik wil niet plat op mijn poffertje, met een paar tanden in het asfalt eindigen. Wat blijkt? Mijn b route is nog veel erger... twintig meter klunen omdat er ijsplaten op de weg liggen. Resultaat? Een ijsbal onder mijn schoenplaatje en vlak voor de neus van een charmant ogende jongen lukt het me niet om in te klikken.

@%#$%^ @%$%^ nog an toe!

De ringvaart op... ik heb inderdaad goede benen, de wind lijkt me voor geen meter in de weg te zitten. De dorpjes trekken aan me voorbij en vlak na halfweg krijg ik de wind in de rug, met een lage hartslag trap ik een flinke vaart weg en voel me alsof ik vleugels heb. Wat is het toch lekker rijden op de weg na al die dwaze sneeuw stormen en cross dagen. Ik ben benieuwd hoe hard ik ga en check mijn Polar.... waaaat? Hij doet het niet? Ik stop, spuug op mijn vingers en rommel tussen alle lagen kleding door naar mijn borstband. Dat kan de enige oorzaak zijn, de borstband is niet nat en pikt dus mijn hartslag niet op. Dat krijg je met zo’n rustige training in de kou, ik zweet niet. Een paar auto’s rijden voorbij terwijl ik op mijn vingers spuug en met mijn hand mijn shirt in ga ten hoogte van mijn borsten. Ik hoop van harte dat ze niets vreemds ervan denken. Mijn Polar pikt niets op en van irritatie gaat mijn hartslag omhoog. Dan maar doorrijden op snelheid en cadans. Door op mijn ademhaling te letten kan ik wel gokken hoe ik ervoor sta met mijn hartslag.

Ineens voelt mijn training zwaar, alles wat tegen zat vandaag heeft zich in mijn hoofd genesteld en lijkt tegen me te schreeuwen: “Draai om! Draai om! Ga naar huis mijn kind! Je hoort niet te fietsen tijdens deze dagen van bar en boos!” Vlak voor Crucius heb ik het gehad en ik geef op, ik draai om. Met de staart tussen de benen en de kaken op elkaar geklemd rijd ik terug. “Wat een rotdag.” Mompel ik tegen mezelf.

Thuis gekomen krabbel ik de afstand en de snelheid in mijn trainings-logboekje en pak een zak chips en wat cola.

Het was gewoon zo’n soort dag.

“Ach,” vertel ik mezelf “de gemiddelde wielertoerist heeft sowieso zijn fiets niet aangeraakt en ik wel.”

Bedankt!

2010-12-31T20:51:00.000+01:00

In het afgelopen jaar werd mijn blog steeds vaker en meer gelezen. Ik kreeg leuke reacties, af en toe vragen en soms werd ik aangesproken rondom wieler evenementen.

Bedankt dat jullie me zo trouw lazen in 2010, dat moedigt me aan.

Een fijn 2011 gewenst met mooie fiets-momenten.
Hopelijk nog een Twitterrit en Alpe D'HuZes.

Rose

Sportvoeding

2010-12-26T12:14:00.001+01:00

Ben ik toch al een tijdje op zoek naar lekkere reepjes.

Die van de Lidl zijn lekker, maar het is dan ook een mueslireep.

Die van Isostar leken lekker, alleen viel het me op dat ik wel erg vaak misselijk werd.

Vorige week kreeg ik een reepje in de handen gedrukt - herstel, ik kreeg een reepje nadat ik iemand indringend aankeek met een brede glimlach en vertelde dat ik honger had – en dat reepje....

dat reepje.. da.... wa lekkur joh!

Jam-achtig met chocolade eromheen. Ik heb de hele week al moeite me te concentreren, want ik denk de hele tijd aan dat reepje.

En vandaag heb ik het reepje gevonden, bij een online shop, dus ik ga NU mijn bestelling plaatsen.

http://www.bikeparts4u.nl/shop/product_info.php?cPath=792_105_445&products_id=1673

IJskristallen

2010-12-20T19:44:00.003+01:00

Er is niets mis met sneeuw, zolang deze vers is of op een zachte ondergrond ligt. Ik kan mij zo voorstellen dat - als je ergens in een durp in de provincie woont – het reuzegenieten is. Maar hier in Amsterdam Zuid is het behelpen. Niet zozeer dat het OV niet rijdt, of dat ik niet op mijn moonboots naar de Appie kan.... dat lukt allemaal wel. Het gaat wat langzamer, maar het lukt.

Mijn trainingsgrond is in deze tijden van winter beperkt tot het Amsterdamse Bos en het parcours bij Sloten, tussen mijn huis en Sloten is ligt langs de nieuwe meer ook nog een crossstrookje. Dat is waar ik het mee doe. Tenzij er verse sneeuw ligt, dan is het tijd voor het echte Urban Cyclo Crossen.

Al met al kom ik de winter wel door.

Maar ik wil nu gewoon even zeuren als dat mag... mag het?

Vanaf mijn huis tot aan het Amsterdamse Bos is het nu een grote massa bevroren pulp met een laagje sneeuw erover. Mijn crossbandjes hebben daar geen grip. De grasstrook naast het fietspad heeft zo’n enorm dikke laag sneeuw dat ik tot aan mijn assen in de witte massa rijd en ik echt niet meer in D1 blijf. Aangekomen in het Amsterdamse Bos... een gigantische massa sneeuw, maar ja omdat het eigenlijk geen bos is, maar gewoon een uit de klauwen gewassen stadspark, is elk stukje Bos al volop bewandeld door massa’s Amsterdammers. Het bos is veranderd in een laag bevroren pulp met wat sneeuw erover.

Ik wil zo graag gewoon lekker een stukje rijden.

Sloten ligt er mooi bij, al heb ik gisteren een uur op de fiets gezeten om er te komen.

Gewoon een stukje fietsen.

Dat is toch niet teveel gevraagd?

Morgen ga ik met een clubgenootje, met de fietsen in de auto, richting Zeist, hoplijk is het sneeuw daar wat frisser, zodat we lekker een stukje kunnen rijden.

Lekker... een stukje rijden.

Gewoon een stukje rijden.

over de videotheek, het fietsmaatje en de Tacx

2010-12-16T15:40:00.002+01:00

Bij de videotheek om de hoek kennen ze me al… aan het eind van de middag kom ik binnen op een doordeweekse dag voor een filmpje.

Niet te moeilijk... wel lang, een beetje zo’n film die me meeneemt in het verhaal, maar waarbij ik niet veel hoef na te denken. Vooral op dagen als vandaag, want het regent en niet zo’n beetje ook.

Dus op mijn fiets gaat het achterwiel met het blauwe Tacx bandje en ik ga de doodsaaie strijd met de klok-in-combinatie-met-de-slappe-film aan.

Tacxen is niets aan, het is saai, een minuut kan op de Tacx zeker een uur duren. Dus waarom Tacx ik dan? “Ik heb een doel” is het simpele antwoord.

Altijd ergens rond 25 minuten, de 54 en het uur met 13 minuten krijg ik het zwaar, niet fysiek, maar in het hoofd, dat eeuwige hoofd. Ik heb dan geen zin meer, de tijd lijkt te langzaam te gaan, het is nog lang geen voorjaar of ik wil mijn mail checken.

Mijn fietsmaatje is veel beter in dit soort dingen dan ik. Hij is type verstand op nul en doortrappen. Ik weet niet of hij wel zo’n goede fietser is, maar wat ik wel weet is dat hij op karakter overal komen kan. Vergeleken hem ben ik een wijf, een jankerd. Het fietsmaatje weet mij goed te motiveren, hij verteld me niet dat ik door moet zetten of dat ik een watje ben als ik het niet doe, nee hij verteld me heel rustig dat hij “de vorige keer 96 minuten op de Tacx zat”..... Ja daar heb je me mee... ik moet dan meer.

Honderd heule minuten werd mijn doel. Dan verteld Fietsmaatje me dat zijn “doel de vorige keer negentig minuten was en dat ik daarom dan, als ik zonodig meer wil, zeker honderd-en-zes-tacx-minuten moet maken” Het werden er 100 en 7!

Het filmpje wat ik huur bij de videotheek is ook niet zaligmakend, het is afleiding, maar mijn hoofd verteld me binnen no-time dat ik het net zo goed op de bank kan kijken met een zakkie chips. Het is campingweer vandaag. Dat is regen, regen en nog eens regen. Ik ga op zoek naar een film van 115 minuten. Een film die je beter niet vanaf de bank kunt kijken... de chips en de cola komen vanavond wel.

Als iemand nog film suggesties heeft, of met me wilt skypen tijdens het tacxen... dan hoor ik het graag.

Zen in de winter

2010-12-14T19:08:00.000+01:00

Schaatsen... zweven over het ijs, rondje na rondje na rondje. Stil van binnen, concentratie. Het is wat kouder vandaag en het ijs is enorm glad. In het begin voelt het wat eng aan, maar langzaam aan wordt het duidelijk wat het voordeel van dit ijs is. Een lange slag en zweven maar, zweven over het ijs.

Net als met fietsen, voelt het vlak voordat ik ga schaatsen wat onrustig, een soort van aangename spanning. Ga ik het kunnen vandaag? Het is net alsof de ene helft van mijn zijn de andere helft ervan probeert te overtuigen niet te gaan, vooral niet te gaan, want het zou wel eens mis kunnen gaan. Die spanning - soms wat te groot, zoals die ene keer dat ik naar Sloten zou gaan en ik de hele ochtend op het toilet zat omdat de zenuwen op mijn darmen werkten – is eigenlijk best lekker. Lekker omdat het iets herkenbaars is, een soort van tegenwicht wat zo makkelijk te overwinnen is. En dan als ik de eerste meters heb afgelegd is er herkenning “Oooooh dit hebben we eerder gedaan,” lijken mijn spieren te roepen, “dit vinden we leuk!” gaat het gezamenlijk in koor. Maar dan, na zo’n twintig minuten begint mijn hoofd....

“Het is wel zwaar hè” of “Goh, waarom doen we dit nu ookalweer?” Op zulke momenten is het zaak even door te gaan, want na een minuut of vijf is het voorbij en kan er weer een uur gesport worden.

Maar vandaag, zo op het ijs van de Jaap Eden kwam mijn hoofd met nieuwe teksten. Relatief goede argumenten, als ik eerlijk ben. Zo was er de “Het is natuurlijk gewoon rondjes rijden.” en de “Nou ja, hier draaien ze geen muziek, in Haarlem wel, wat hebben we hier eigenlijk te zoeken?” en uiteraard de “Wat nou als we vallen en we zo’n glijer over het ijs maken en met ons hoofd.... ja wat dan?”

Ik heb geleerd dat ,als ik door die momenten heen ga tijdens het sporten, mij een grote bonus staat te wachten als ik braaf doorsport. Na het fietsen is het, het bekende zware-benen-op-de-bank-gevoel en tijdens het fietsen is het, het lachen om een koe die me aankijkt, of het genieten van die machtige cadans. Schaatsen biedt mij iets anders, mijn altijd drukke hoofd, denkend aan stukjes, denkend aan creativiteit, een deadline of een spannende afspraak.... dat hoofd wordt stil. Ik voel mijn gezicht zachter worden, langzaam aan vormt er zich een glimlach. Het gladde ijs glijdt onder mij door.

Ik ben verkocht!

Lang leve de winter!

Hulde aan de Tacx, de Crosser en de Schaats.... ik ben er bij dit jaar!

Polderleed

2010-12-09T14:30:00.000+01:00

Mooie zwarte laarzen, met een lange hals die een beetje los om de kuit dient te zitten of een skinnyjeans, zo’n strakke spijkerbroek met van die oneindig mooie lange veulen benen erin. Een jurkje met een legging eronder of gewoon een afgeknipt spijkerbroekje met een geruit bloesje erboven en rode westernlaarzen. Een bikini met een broekje met van die strikjes aan de zijkant. Paarse pumps met een scherpe, hoge naaldhak.

Het is allemaal verleden tijd!

Vroeger was ik te onzeker over mijn looks en durfde ik me niet te laten zien in iets straks, korts of hooggehakst. Ik was er heilig van overtuigd dat ik een soort kamerolifant op hakken was, dat als ik liep in die bikini mijn benen na het bewegen nog even na blubberden zoals het bij zoveel vrouwen gebeurd. Mijn benen waren zo wit dat een afgeknipt spijkerbroekje een beetje viezig stond.

En ook dat is verleden tijd!

Een maand geleden wilde ik mijn zwarte laarzen aan... ik krijg ze niet meer over mijn kuiten.

Mijn benen zijn behoorlijk strak tegenwoordig, dankzij vele uren op de fiets. Afgelopen zomer knipte ik een spijkerbroek kort en pakte mijn rode western laarzen... wat bleek? Ik heb een streepje, zo’n 20 cm onder het gerafelde broekje! Het strand? Ik pas ervoor want ik draag tegenwoordig het eeuwige wielerpak met bruin tot aan mijn mouwen en broekspijpen. De paarse pumps? Ja dat past nog, mijn voeten zijn hetzelfde gebleven... alleen die kuiten die erboven zitten en die door de hak in een bepaalde vorm gedwongen worden... ik lijk wel een kerel!

Ik had maandag mijn skinnyjeans aan en bewegen werd moeilijk omdat de broek op mijn benen strak zit. Maar tegelijkertijd zat het onding wijd bij mijn billen, want daar ben ik dan wel weer wat kleiner geworden.

En vandaag?

Vandaag liep ik in mijn legging en keek naar mezelf in een etalage ruit – wat elke zichzelf respecterende wielrenner doet en vrouwen overigens ook- en ik zag dat ik van die Rabo-pro-ploeg-hoekjes-van-spier aan het ontwikkelen ben rondom mijn knieën.

Rabo pro is misschien wat overdreven, maar het zag er gek uit, dat wel.

Als ik ooit nog aan de man wil komen...

Maar ik houd zo van fietsen!

Het goede nieuws is dat ik in iedergeval mijn benen scheer.

De Cauberg Clinic

2010-12-06T15:51:00.000+01:00

Ik moet toegeven dat ik die hele Cauberg niet gezien heb die dag... maar dat is een lang verhaal. De versie voor de buitenwereld staat in de Fietssport, het magazine van de NTFU.

Je kan erop klikken, dan wordt het groter:

gevoelsbedrog.....

2010-12-03T21:11:00.002+01:00

Het voelt helemaal niet zo suf als het eruit ziet hoor.....

het voelt spannend, snel en slipperig enzo...

maar ja...

Ik heb nog een lange weg te gaan.

En die weg bestaat vooral uit heel vaak hetzelfde stukje weer rijden net zo lang tot het me lukt.

en nog een keer

en nog een keer, zodat je... voordat je het in de gaten hebt al wel tien uur door sneeuw hebt lopen raggen op je nieuwe Empellaatje in 1 week tijd en je aan het eind van de week met benen van beton languit op de bank voor pampus ligt.

Het valt niet mee... het leven van een beginnend crossmeisje, voorheen poldertrapster annex klimgeit ook aan te spreken als fietsjournalist.... en voor vrienden en familie gewoon Rose.

Crossen.... sneeuw

2010-12-03T19:52:00.001+01:00

Fietsen in de sneeuw…. knisperende banden en af een toe een beetje glijden. Het is perfect, want niemand anders waagt zich op de fiets zo op deze dagen.

Vandaag baal ik dat ik in Amsterdam woon. Normaal gesproken bevalt het me wel, mijn rondje ringvaart, mijn Amstel, mijn Coffee Company, mijn wandelpad om de hond uit te laten, mijn Beethovenstraat, mijn Amsterdam. Maar vandaag voel ik me wat beperkt.

Een vriendje van me woont in Zeist, die is in een poep en een scheet op de met sneeuw bezaaide bospaden. Het bos wat ineens een heleboel wit is. Ik zag een foto van Larsje Boom-met-zijn-mooie-kaaklijn. Hij was een stralend oranje poppetje in een decor van wit. Mijn broer woont in Deventer, daar lijkt zelfs midden op de Brink nog meer sneeuw te liggen. Ik? Ik moet het doen met het Amsterdamse Bos, het parcours rondom Sloten en een paadje bij de koeien van de Nieuwe Meer.

Dag 4 van mijn crosscarriere... ik mag niet klagen hoor, ik vind het leuk. Waar ik op dag 3 leerde dat die bevroren sporen niet perse eng zijn, want met voldoende vaart stuiter je er wel uit, leerde ik op dag 4 dat die sporen onder de sneeuw verraderlijk kunnen zijn.

Het parcours bij Sloten is misschien dan niet het witte landschap van Larsje Boom-met-zijn-mooie-kaaklijn, maar voor mij als beginnend crossmeisje (voormalig poldertrapster annex klimgeit) is het precies wat het zijn moet... namelijk elke dag weer anders.

Zo is er het moeilijke stukje waar ik links moet houden en dan kijken in de bocht en het heuveltje op het midden op moet rijden... vandaag was links houden bijna vallen en kwam ik dichter in de armen van een boom dan in het midden van het heuveltje. De bochtjes die ik eerder “oei oei oei” nam die zijn vandaag veilig en wit en ineens valt het op dat het niets meer is dan een bochtje. Aan de sporen van voorgangers kan ik zelfs zien dat ik niet eens zo heel slecht uit kwam.

Ik en mijn crosser, mijn crosser en ik.... het allermooiste vind ik een groot grasveld met verse sneeuw. Niet kunnen zien wat eronder ligt en er keihard overheen scheuren. Het is fantastisch om die fiets weg te voelen schieten in een bocht, te denken dat ik ga vallen en dan toch de juiste manier vinden om die fiets weer onder controle te krijgen. Soms is de ondergrond zo heftig dat ik stuiter, maar dan wel terwijl ik keihard doortrap...

Hihi ik hoor iedereen klagen.... het duurt zo lang op de Tacx .... was het maar weer voorjaar etceteraenzo

En ik... ik baal dat ik niet in hetzelfde dorp als Lars Boom woon. Ik heb mazzel dat ik tenminste kan fietsen en het nog leuk vind ook...

...bijna leuker dan gewoon fietsen.

(de Lars Boom foto.... heb ik van zijn facebook pagina gejat.. sorry Lars)

Een update...

2010-12-03T17:51:00.000+01:00

Deze week had ik het druk druk druk en heb ik weinig gedaan aan Alpe D'HuZes, maar hier toch een update:

Gedoneerd 916,01
Toezeggingen 660,00
Dus nog 4083,99 euro te gaan

Dat klinkt als een onmogelijke opgave.... maar dat heb ik wel over meer dingen gedacht.
Als iedereen die dit bericht lees nou een euro overmaakt... dat zou al heel veel helpen!

KLIK HIER

De nieuwe fiets

2010-11-29T08:49:00.000+01:00

Crossen voor beginners… deel 2

2010-11-28T13:36:00.003+01:00

Ik heb heel bewust gekozen voor het crossen. Ik merkte deze zomer namelijk dat ik niet genoeg zelfvertrouwen heb op de fiets. Dat ik bang voor bochten ben en angst heb om te vallen. Crossen is technisch, maar de ondergrond is niet van asfalt, dus het risico lijkt minder groot. Het leek mij een slimme manier om te gaan spelen op de fiets. Mijn plan voor deze winter is dan ook vooral spelen, geen wedstrijdjes, maar gewoon de wereld van het veldrijden ontdekken.

“Van fietsprinses naar keunnegin van de modder, dat is niet niets, dat gaat niet over rozen.”

Helemaal klaar voor dag twee, deze keer wat minder mooie fietskleding, want gisteren zat er wel erg veel modder overal. Iets betere sokken, want gisteren waren mijn tenen bijna hompjes bevroren vlees. Mijn knalroze Buff ver tot over de oren, want ook die bleken gisteren gevoelig voor het klimaat. De Empella blinkend in de gang, klaar voor dag twee.

Waar ik gisteren de veiligheid van het Amsterdamse Bos opzocht, koos ik vandaag voor het cross parcours rondom Sloten, juist ja, daar waar in de zomer altijd koersjes zijn. Het parcours is afgezet met van dat rood met witte lint. Het bestaat uit een modderige slingerroute met hier een hobbel of een kuil. Sporen van mooie crossbandjes, met van die verfijnde nopjes, waren nog zichtbaar. Gisteren is hier namelijk een wedstrijdje gereden.

Waar het parcours begint? Het is me volledig onduidelijk. Gelukkig vind ik een open stuk en kan ik gewoon ergens beginnen.

Waar ik eerder op de MTB en gisteren in het Amsterdamse Bos leerde dat modder mijn vriend is. Dat ik modder leuk en spannend vind, leerde ik vandaag meer over modder in combinatie met vorst op een parcours en het fenomeen gezichtsbedrog. Het is vandaag immers min 1 en sommige stukken modder zijn helemaal geen zachte stukjes waar mijn wielen lekker gaan slippen. Door de kou zijn ze veranderd in keiharde sporen van voorgangers waar ik met geen mogelijkheid uit kan komen... linke soep joh!

Waar ik dacht gewoon lekker te gaan rijden valt het me niet mee, de scherpe bochtjes, de kuiltjes en de sporen en dat allemaal met een slakkengang. Ik ben maar wat blij dat er niemand anders op Sloten was. Het zal er vast leuk uit hebben gezien, een meisje op een mooie Empella - de crosser bij uitstek – die heel langzaam de bochtjes neemt en bij elke bochtje zachtjes “oei oei oei oei oei” mompelt. Het is wel erg technisch dat crossen, vooral op zo'n parcours.

Soms als je aanzet, dan voel je, je banden wegglijden, in een bocht kan de fiets bijna scheef onder je komen en met een beetje mazzel kom je recht de bocht weer uit. Zoniet? Dan is het modderhappen. In het gras is het moeilijk te zien hoe de ondergrond erbij staat en een kuil kan hard aankomen. En in mijn geval... die lintjes waarmee het parcours is afgezet... ik zal wel ergens diep van binnen geloven dat het schrikdraad is, want ik reageer er heftig op, alsof ik ze niet aanraken mag.

Nee ik moet nog wel wat oefenen, ik ben nog niet klaar voor een wedstrijdje. En trainen... dat zit er misschien even niet in vrees ik. Ik ben gevallen en ben slingerend in een slakkengangetje naar huis gereden. Mijn rug doet erg veel pijn.

Had ik dan misschien toch moeten gaan schaatsen, of mountainbiken of mijn mooie fiets aan de pekel moeten wagen?

(foto: www.crankmychain.com)

cyclocrossen nivo nul

2010-11-27T17:26:00.002+01:00

Schaatsen… dat kan alleen als de ijsbaan open is en als de ijsbaan dan al open is, dan is het niet open voor publiek. Als mijn schaatsmaatje en ik willen schaatsen met onze kromme enkels en huur-noren dan mag dat op maandagavond pas na negen uur. Ik vind dat stom!

Mountainbiken... dat is voor in de bergen en we hebben hier geen bergen. Er is wel wat, in de duinen, bij Schoorl. Als ik daar wil fietsen moet ik heel lang met de trein en nog een stuk fietsen, of ik moet een auto hebben. Dat vind ik ook stom!

Pekel... dat is dat zout met een kleurtje wat ze op de straat gooien om te zorgen dat het niet glad wordt. Het is helemaal niet goed voor mijn fiets. Maar als ik mijn fiets direct schoonmaak komt het wel goed. Alleen gooien ze geen pekel op de landweggetjes waar ik rijd met mijn racefiets, dus daar ligt dan gewoon ijs. Ik kan toch echt niet de enige zijn die dat stom vind!

Winter

Maar goed... mij krijg je niet gek!

Ik zet mijn Empella in en ga lekker cyclocrossen!

Vandaag heb ik voor de eerste keer op mijn crosser gereden. Nivo nul, dat wel, maar voor mij reuze spannend. Ik heb mijn crosser naar het Amsterdamse Bos gereden en heb daar door blubber, over pakken met natte bladeren, het ruiterpad, een stuk gras met molshopen en vermoedelijk door een hondendrol gereden. Voor de ervaren crosser is dit appeltje eitje, voor mij was het leren.

Froglegs, de remmen op een crosser “met iets anders rijd je niet” functioneren eigenlijk niet, waardoor ze in feite precies doen wat ze doen moeten. Remmen op een plak natte bladeren in de bocht betekend namelijk slippen wat vallen kan veroorzaken. Vallen is niet zo erg op zo’n weggetje want de ondergrond is zacht.

“Sturen is het nieuwe remmen!”

Ik heb een uurtje rondgereden, op sommige stukken tot mijn assen in de modder. Af en toe de fiets onder me weg voelen glijden en daarop kunnen reageren. Een heuveltje afrijden op het gras wat eigenlijk een laagje groene sprietjes op een blubberrivier blijkt te zijn!

Fietsen is beter dan schaatsen, schaatsen is heel technisch, fietsen geeft mijn benen een lekker gevoel.

Mountainbiken is minder leuk dan schaatsen al is downhillen weer veel cooler.

Wielrennen is het allerleukst alleen niet altijd mogelijk.

Fietsen op de baan is gewoon eng.

Winter, op-zich-zelf, is nieteens erg fout.

Cyclocrossen is leuk, met andere woorden.... dat vind ik niet stom!

(foto: http://media.oregonlive.com)

Diep geraakt…

2010-11-22T23:45:00.001+01:00

Mijn aktiepagina staat nog maar een dag online en er is al zoveel gebeurd.

Een telefoontje van mijn moeder, berichtjes van mensen die doneren... Alpe D’HuZes is begonnen...

Emotie

Gevoelens, tranen, een brok in de keel, maar ook blijdschap en een gevoel van samenzijn en horen bij, het is allemaal deel van de Alpe D’HuZes ervaring. Ik was er vorig jaar voor de eerste keer bij en op de allerlaatste dag, vlak voordat we in de auto stapten, knakte er iets in mij. Ik ben niet zo dol op gevoelens en ben er dan ook in geoefend deze zoveel mogelijk af te vlakken. Nu heeft het leven mij geleerd dit niet te doen en ik laat mijn gevoel steeds vaker toe. Maar daar op de berg.... op die laatste dag... wat ik toen voelde, dat was zo diep, zo ongelooflijk diep.

... meer lezen? Ga naar: http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/rosementink/rose-mentink/blog.aspx

Voor...

2010-11-21T19:13:00.003+01:00

Papa, ik ben zo trots op je. Jouw vechtlust inspireert me.

Oma Mentink, wat jammer dat ik net te laat was om u te leren kennen. U wilde zo graag een kleindochter.

Bo, verre vriend, ik denk vaak lachend terug aan de momenten die we hebben gehad terwijl jij je chemo kreeg en ik je via de chat berichtjes stuurde en dat je erom moest lachen. Je lag te schateren terwijl de behandeling je lichaam in liep.

Gerrit Heezen en je familie. Sorry, ik heb even geen woorden.

...

Ik ga het doen, hopelijk 6 keer.

Kan je alsjeblieft de link forwarden, naar vrienden, kennissen of collega's?

http://deelnemers.alpe-dhuzes.nl/acties/rosementink/rose-mentink/actie.aspx

wintertraining

2010-11-15T19:07:00.002+01:00

Waar sommigen een pootje over maken, anderen de fiets tijdelijk aan de wilgen hangen en enkelen de crossert of mtb pakken zijn er nog die uitzonderlijken die ervan uitgaan door te fietsen in de winter. Overschoenen, beenstukken, lange broeken, windstoppers, helmmutsjes en handschoenen worden aangeschaft aan het eind van de zomer. De moed is vol. Heroische beelden op het netvlies van tochten door bar en boos, terwijl buiten de zon nog schijnt en de tenen nog vrijelijk bewegen in de surfslipper.

Een paar weken geleden heb ik mijn eerste trainingsrondje in het donker gereden. Mijn niet zo geliefde rondje ringvaart. Vanaf huis, via Sloten, langs de vaart en over Amstelveen richting huis is voor mij net onder de 80 km. Dan is er de korte variant, waar ik de ringvaart zuiver rondrijdt en die is rond de zeventig.

Een trieste rit, vind ik het altijd, langs de dorpen en het water. Meestal, zo rond de kop steekt de wind op en waait ie recht op mijn poffertje. Al wat rest is trappen en accepteren dat als ik bij Crucius ben, het net wat beter wordt.

De ringvaart was mijn eerste fietsroute. Onderweg zie ik allemaal punten waar ik ooit weleens wanhoop heb gevoelt omdat ik toen als beginnende fietser echt nog niet verder dan veertig kilometers trappen kon. Tegenwoordig rijd ik die plekken voorbij, met een hoge cadans en het hoofd opgeheven, veertig is voor mij geen woest getal meer.

Ik heb mij voorgenomen om deze winter in-ieder-geval het rondje twee keer per week te rijden. Dit besluit stamt uit eindjuli-net-voor-augustus.

Rondje Ringvaart, half November, de realiteit... de lucht is koud, de zon lijkt enkele meters boven de weide te hangen, automobilisten willen naar huis. De wind, noord-noord-oost-ofzo, voelt scherp en hard.

Ik herrinner me vorig jaar, zo ongeveer rond eind-januari-begin-februari, de ringvaart was kaal en grauw, het weer grillig en de weg was leeg.

De opbouw van het seizoen begint voor velen in November. In de winter, als er niet gekoerst wordt, is het tijd - of is er eindelijk tijd - voor het begin van de rustige duurtrainingen. In tegenstelling tot de mooiweerfietser maken de ietswat-serieuzerer-amateurs-tot-en-met-de-eliterenners-met-contract juist in de wintermaanden hun eenzame, koude uren.

Vorig jaar zag ik een interview met Gesink en het begeleidende filmpje was er een van zo’n duurtraining. Het sprak me aan, ik wilde erg graag hetzelfde doen. De disipline hebben om in de winter een duurtraining te doen. Een aantal per week......

Ik zag een foto van een raborenner in de sneeuw, een lege weg, guur weer en die renner. Die renner die ondanks de omstandigheden, het kon opbrengen om in zijn eentje, gevolgd door de fotograaf, de besneeuwde wegen te trotseren. Bedwelmd door mijn hang naar romantiek en heroische momenten stelde ik me voor hoe ik dit ook zou gaan doen. Hoe ik, als nog-niet-eens-een-b-amateurtje, uren en uren zou gaan trainen, net als de profs.

Daar zit ik dan vandaag, zo half-november-aan-het-eind-van-een-zonnige-dag, ik heb mijn fiets niet aangeraakt. Over een uurtje ga ik schaatsen, met wiebel enkels op echte noren... mijn slippers staan onder mijn bed. Net als ik verlangen ze ook weer naar hoog-zomer-als-de-lucht-warm-is-en-de-benen-goudkleurig-bruin... ach het is behelpen.

aftellen....

2010-11-10T14:32:00.001+01:00

Op 5 januari ben ik jarig...
dat duurt nog wel even, maar om mijn vrienden, volgers en lezers de kans te geven mij te paaien op deze mooie dag, zal ik alvast mijn wenslijstje beginnen te maken.
Allereerst wil ik heel graag dit armbandje hebben....

Voor meer info: http://www.hethamertje.nl/

vlinders

2010-11-05T20:49:00.002+01:00

Het is zover, het is donker als ik naar huis rijd na mijn werk, het is donker als ik voor een training afspreek bij de brug bij Ouderkerk aan de Amstel, het is donker als ik na het eten een rondje Ringvaart pakken wil…

Ik vind het moeilijk fietsen in het donker, maar wel intiem. Ik met mijn fiets in een soort cocon, omringd door gebrek aan licht en zicht. Soms hangt er een soort avond mist over de velden en de wegen en geluid lijkt niet veel verder te gaan dan het randje van mijn lichtcocon. Ik rijd voorbij huizen en kijk naar binnen. Families aan de eettafel, achter de buis, mensen die thuiskomen en hun jas uittrekken, de hond die blaft... ik vind dat lekker. Ik geniet van het aanschouwen, het begluren van andermans leven. Op de fiets trekt het aan me voorbij en het lijkt net een videoclip. Mijn leven, mijn zijn wordt zo geminimaliseerd tot mijn cocon van licht omringd door videoclipjes. Op mijn rechteroor mijn iPod die dit gevoel versterkt. En dan de cadans, het steeds doorgaande trappen van mijn benen.

Maar het is ook eng, ik voel me kwetsbaar op de weg. Auto’s en opritten aan de ringvaart, zien ze me wel, wat nu als ze me raken? Een auto die achter me rijdt en alleen het lampje ziet, of die tegenligger die links af wil slaan, kan hij mijn snelheid wel goed inschatten? Ik ben als fietser kwetsbaar op de weg.

Als vrouw speelt er uiteraard nog meer door mijn hoofd. Met regelmaat denk ik aan van die vreselijke scenes waar een enge man een vrouw inhaalt op de fiets en haar grijpt. Maar ik ben me bewust van mijn snelheid en ik weet dat de gemiddelde fietser in Nederland niet meekomt met een matig racefietsmeisje. Ik kan met die kromme pootjes van me een fikse snelheid weg trappen.. maar toch.

Kwetsbaar

Mijn cocon die zo veilig aanvoelt, mijn kleine wereld op de fiets en dan die grillige onbekende wereld daarbuiten. De avond, het donker... niet het juiste moment voor een helder perspectief, het gebrek aan licht en zicht vervormd immers.

Avondfietsen, ik vind het mooi en ik vind het eng, ik voel me stoer en oppermachtig, maar zo kwetsbaar. En toch, al is het voor mijn zielenrust, de pepertjes en mijn conditie, zal ik mijn uren moeten maken...

Mijn fietsmaatje is nog niet aan donkerrijden toe, hij heeft het schaatsen herontdekt. Anderen brengen het toch niet op.

Maar ik heb geduld... er komt een dag dat het weer druk is op de ringvaart.. als het Tacxen lang genoeg geduurd heeft, of als de schaats geen voldoening meer biedt en dan, op die dag, zullen we samen rijden, oppermachtig! In een veilige wielercocon.... ik wacht op jullie.

En tot die tijd?

Woensdag 80 minuten op de Tacx en donderdag ook.... vanavond laat ik hem staan. Zondag fiets ik met het fietsmaatje mee naar de ijsbaan... in een veilige cocon van het fietsmaatjescollectief.

- een rups zit voor een tijdje in een cocon en komt daar dan uit als een vlinder -

Wat zal het doen met een beginnende fietster?

Een maatpak dat te strak zit

2010-10-28T17:16:00.000+02:00

Een stukje over mountainbiken in Livigno voor Fiets, eentje over de Home-Movie-Day voor Z, dan nog 400 woorden over de Cauberg Clinic van de Rabobank voor het blad van de NTFU en afgelopen maandag het interview met Gary Fisher op de Bikemotion.

Dat is zo’n beetje waar ik de laatste tijd mee bezig ben geweest. Zo op papier lijkt het niet veel, ik schrijf toch immers met regelmaat stukjes voor op mijn blog? Ja dat is waar... alleen is het schrijven voor Z, Fiets en al die andere grote-mensen-bladen heel anders dan het gebabbel over mezelf. Het is makkelijk om in de ik-vorm te schrijven over onderwerpen die ik zelf uitkies. Ik schrijf bijna altijd wel over fietsen en over hoe ik dat ervaar. Dan gooi ik er een grappige vergelijking in en klaar is Rosa, het stukje slaat in als een bom.

Het schrijven voor anderen – hier komt weer zo’n passende vergelijking – is als het fietsen op een andere fiets, of het bewust trainen van bijvoorbeeld je cadans. Het gaat gedeeltelijk met het hoofd en gedeeltelijk vanzelf. Om te ontwikkelen, of groeien, is het nodig dat ik al fietsend mezelf corrigeer. Opletten, voelen, verbeteren, ritme vinden, kijken hoe het gaat, opletten, voelen, verbeteren ... dat vreet energie. Gelukkig leert het lichaam snel en na een tijdje is de oefening ineens heel makkelijk, het lijkt dan vanzelf te gaan.

Nu is het wel zo dat ik, tijdens mijn trainingsrondje, kan doen wat ik wil, zo snel als ik het wil, wanneer ik het wil. De druk houd ik er zelf op.

Met het schrijven voor bladen en het dealen met een hoofd redacteur is dat wel even wat anders. Ineens heb ik te maken met een derde persoon en wordt er van mij verwacht dat ik goed werk lever. Ineens is het geen hobby meer, ineens is het echt.

Aiaiai....

Net zoals met het trainen op cadans is er nu die fase waar het allemaal best wel moeilijk is. Die fase waarin ik denk dat ik – snik – het nooit zal kunnen. Ik wil mijn stukjes liever niet insturen, ergens ben ik bang dat de redactie leden elkaar zullen aankijken en zeggen dat ik beter telefoniste had kunnen worden. Ik vind het eng, ik vind het moeilijk en het vreet energie!

In Februari dit jaar reed ik mee met dat groepje fietsers in Zeist, juist ja, dat groepje waar ik het vaker over heb, en het ging mij te heftig, te snel. Ik was bang en boos, want ik kon het nog niet zo goed. Ik zat in een tweestrijd tussen het willen van en het bang zijn voor. Ik ben doorgegaan, trappen, trappen, trappen. Doorzetten.... juist als mijn hoofd mij verteld dat ik het niet kan. En afgelopen weekend, zo’n acht maanden later, fietste ik een aantal heren eruit. Ik ben gegroeid.

Ik weet uit eerdere ervaringen dat het wel goed zit, ook met het schrijven. Moed is niet hetzelfde als zonder angst zijn, moed is rustig doorgaan ook al ben ik bang.

Net als met die training op cadans.... er komt een dag dat mijn journalistenpak voelt als mijn eigen huid.

Druk

2010-10-21T13:47:00.000+02:00

.... te druk om te fietsen, om te meeten met vriendinnen
te druk om te schrijven
te druk om te twitteren, facebooken en fietsforummen...

druk druk druk
de zesdaagse
de rabo Caubergclinic
en dan nog de bikemotion....

ik ben nu officieel journalist en schrijf freelance voor een paar bladen...

druk druk druk, zelfs te druk om te bloggen....

maar er is een stukje in de maak in mijn schijverrette.

geduld mijn lieve lezers.

Boodschap van Algemeen nut

2010-10-05T20:36:00.000+02:00

Zweetshirts, je weet wel dat onderste laagje kleding voor op de fiets. Dat laagje met de unieke eigenschap om vocht naar buiten te transporteren. Dit in tegenstelling tot een katoenen shirtje van de Hennes, wat er vooral leuk uitziet en vocht vasthouden als hoofd-eigenschap heeft.

Ik ben er al een tijdje mee bezig... waarom draag ik ze, wat vind ik fijn en wat vooral niet. Doen ze het leuk in alle seizoenen en allerbelangrijkst... doet het shirt wat het belooft te doen?

De merken die ik in mijn bezit heb? Craft, Odlo, X bionic, Outwet en Falke.

Ik ben een vrouw. Gelukkig hoef ik niet een enorme cup mee te sjouwen op de fiets, maar ik heb wel wat ondersteuning nodig. Bij vrouwenshirts zie je dan ook dat de stof net iets anders is ten hoogte van de borsten: iets strakker, of iets steviger. Ik draag geen sport bh, al ben ik op de site van Craft aan het kijken en hebben zij er eentje die ik wel wil. Een gewone bh, of mijn wat strakkere topje, is geen optie, daar het materiaal niet die unieke hoofdeigenschap van een zweetshirt heeft. Het dragen van zo’n bh zou de werking van het shirt weer teniet doen.

“Een zweetshirt dient direct op de huid gedragen te worden en hoort strak te zitten.”

Niet strak zodat het trekt, wel strak zodat het niet lubbert. Vanaf Februari dit jaar heb ik de werking van mijn shirts in de gaten gehouden. Dus ik heb koud, nat, droog, warm, uitermate heet en helaas weer nat weer ervaren met de shirts.

Juist ja.

Zweetshirts, niet bepaald een onderwerp om over naar huis te schrijven, maar ergens wel zeer belangerijk, tenminste als je besluit er een seizoen op te gaan letten. Welke houdt me nu echt droog? Worden mijn borsten op hun plek gehouden? Voel ik het shirt langzaam optrekken of lubbert ie ergens in mijn bibshort?

Ik zie bijna iedereen met Craft rondrijden en ik ben van dat merk juist niet zo onder de indruk, ik vind het warme shirts en het materiaal staat me niet aan. Ik vind ze lelijk. Als ik een Craft shirt draag ben ik me er zo enorm bewust van dat ik het ding aan heb. Daar heb ik niets aan als ik met mijn tong op de weg aanklamp en de longen uit mijn lijf trap.

Dan is er mijn Falke, dat is eigenlijk een shirt voor lopers, dus niet voor fietsers. Daar heb ik mijn les geleerd. Het materiaal is top, ik blijf droog. Rondom mijn borsten zit het shirt ook goed, geen gezwaai en geschud. Maar de snit? Niet bepaald gemaakt voor de fietshouding. Dus binnen tien minuten fietsen is het shirtje opgetrokken tot net boven mijn navel... zie dat maar eens recht te trekken tijdens een scherpe bocht midden in een peletonnetje woeste mannen.... ik niet hoor!

Zo is er voor elk shirt wel wat te zeggen. Zo zijn er maar weinig merken waar ik mijn Polar in vast kan klikken. En het is mij opgevallen dat, als ik door mijn goede zweetshirt droog van de fiets stap, ik alsnog sta te bibberen, doordat ik nat ben onder de band van mijn Polar. Niet zo effectief.

Ik ben in het bezit van 1 shirtje wat aan alle eisen, op eentje na, voldoet. Ik blijf droog, het zit mooi, het staat mooi, het voelt lekker, de Polar kan erin geklikt enzovoort enzovoort. Ik weet dat Basso en de rest van zijn ploeg erin rijden. Alleen is dit goede merk nauwelijks in Nederland te verkrijgen.

Als ik zo’n shirtje wil kopen moet ik helemaal naar de winkel van een vriend in Zeist. Dat is dan op de fiets of met de trein. Ik kan het ook online bestellen, maar dan heb ik het niet vandaag...

En dit is waar ik hulp nodig heb!

Outwet doet zijn naam eer aan. Outwet heeft de Giro gewonnen! Outwet is mooi!

Fietschers van den Laage Landen ik roept u op... manipuleer uw lokaale fietschenmaeker, bedel ende smeek. Doet een verzoek tot verkoop van Outwet voor het einde van deeze week!

verkoop informatie:

http://www.dunosport.nl/dealers.php

http://epbike.nl/

Het Seizoen

2010-09-26T16:08:00.002+02:00

Het is zover,
Cyclocrossen... blubberraggen

Nieuwe mannen in lycra
banden met noppen

Ik ben er klaar voor!

MTB is ok ole ole! Part 3

2010-09-25T19:06:00.000+02:00

“Een kombocht is eigenlijk niet veel meer dan een mini-bocht in het Velodrome, maar dan bovenop een berg, gemaakt van zand.”

“En een full-face-helm is geen indicatie van toekomstige onveilige zaken, het is slechts een verzekering van tanden die niet in een boom gedrukt zitten...”

Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik in Hoofddorp mijn helm ophaalde, het was een soort motorhelm voor op de fiets. Zo’n helm die bmx-ers dragen. Ik wilde gewoon mountainbiken, zoals ik het me voorgesteld had. Gezellige, gemoedelijke mensen op een fiets met dikke banden, op jeeppaden... die rustig aan over een licht glooiend landschap reden. Met zo’n rugtasje en een helm met een klep.

Livigno is een belastingvrij Italiaans dorpje wat alleen vanuit Zwitserland te bereiken is. Livigno ligt in de Alpen. Het dorp is een soort klassiek Alpendorpje met schattige huisjes, bruine Zwitserse koeien, skiliften en .... het Mottolino Bikepark.

Bovenop een berg is de start, met drie routes; blauw, rood en zwart. Rijders dragen, naast de enorme helm, arm en beenstukken. Het is verstandig om ook voor het lichaam wat te dragen, zodat de rug bij een val gespaard blijft... de rug? Een val? Ik ben het! Rose Mentink.... Poldertrapster! Ik durf bij het parcours van mijn club nieteens door de derde bocht zonder te remmen, ik wordt losgereden omdat ik in het pelotonnetje te beleefd ben en aan de kant ga voor mensen. In het Velodrome rijd ik huilend rond omdat ik het eng vind om schuin in een kommetje rond te rijden. Ik heb er twee jaar over gedaan om van mijn zijwieletjes af te komen. Mijn BMX 2000 hebben mijn ouders verkocht voordat ik ooit met mijn wielen loskwam van de grond. Ik ben de Col D’Ornon afgelopen..... want ik vond het dalen eng!

Een bikepark is eigenlijk een redelijk veilige omgeving. De kombochten liggen bijvoorbeeld niet op een randje met daarnaast een rafijn dat een miljoen lichtjaren diep is. Het is zo ontworpen dat een fout niet persee dodelijk hoeft te zijn... De zwarte route is moeilijker dan de blauwe, beide hebben ze obstakels waar wat techniek bij komt kijken, naast obstakels is er de mogelijkheid om een B-route te nemen.

Geruststellend.

Ik sta al te huilen voordat ik aan het rijden ben!

Doordat het rijden downhill gaat, heeft de fiets automatisch snelheid, genoeg om met een noodvaart door bochten en tussen bomen door te rijden. De truuk is om evenwicht te bewaren en de fiets zijn werk te laten doen. Kombochten zijn zo eng nog niet; doordat het niet recht naar beneden gaat kan er ook niet een enorme snelheid worden opgebouwt. Ondanks dat het minder eng lijkt, is de binnenbocht zeer ongunstig. Hier ligt rommel waardoor de fiets moeilijk te controleren is.

Boven de boomgrens lijkt het parcours een soort maanlandschap met voorbij rijdende Dark Vaders op uit de klauwen gewassen mountainbikes. De wind en het vertekende geluid door mijn helm versterken het idee dat ik me niet op aarde bevind. Sommige stukken vind ik zo leuk, dat ik eigenlijk terug wil om ze nog een keer te doen. De moeilijkheid komt als we de bomen bereiken. De bochten zijn namelijk nog net zo heftig, alleen de ondergrond bestaat nu uit boomwortels, stenen en zand. En de weg... die lijkt een stuk steiler af en toe. Angst zorgt ervoor dat ik met mijn handen op de remmen ga en bijna val. Door te remmen blokkeren mijn wielen en is er geen andere optie dan naar beneden te glijden of gelanceerd te worden.

Ik wil niet meer!

Dit is waar mijn ervaring op de racefiets van pas komt. Halverwege het trainingsrondje pijn hebben of vermoeid zijn betekend namelijk dat ik nog steeds door moet trappen om thuis te komen. Weer en wind? Doorrijden is de enige manier om daar snel van af te zijn. De groep niet bij kunnen houden? Doe het toch maar, alleen is het nog zwaarder.

Op de berg in Livigno geldt hetzelfde principe, halverwege stoppen is geen oplossing. Naar boven lopen met de fiets is te zwaar en naar boven rijden op een downhiller ook. Naar beneden lopen met een fully in de hand over onverharde paden is ook geen pretje. De enige optie is doorrijden.

Ik tel tot tien, zoek naar dat laaste beetje lef en rijd door.

Downhillen is heftig, ik ben achteraf heel emotioneel en ook uitgeput. Het kost me een andere energie dan een duurtraining of een koersje. Ik heb me afentoe wanhopig gevoeld omdat ik een mix van emoties als angst en gretigheid ervoer. Ik voelde me klein en nietig, maar ook een overwinner en bigger than life. Ik ben geen thrill seeker maar dit is een kick die ik graag vaker wil ervaren.

MTB is ok ole ole! Part 2.... the pictures

2010-09-19T14:21:00.001+02:00

Van Amsterdam naar Zurich, met trein 1 naar een dorpje, met een boemeltje naar het andere dorpje. Heerlijke Zwitserse bergdorpen trekken voorbij terwijl we met treintje 3 rijden naar de opstapplaats naar Livigno. Het laaste deel van de reis is met het postbusje over een bergpas en door een tunnel. Livigno is alleen te bereiken via Zwitserland... een soort belastingvrij promised land... of house of horror als je een nederlands fietsmeisje bent.

Collega Wouter is al ervaren en met zijn collectoritem waardige Trans Alp tas lijkt hij hier thuis te horen.

Ik daarintegen weet met mijn magere glimlachje niet te verhullen dat ik zover uit mijn comfort zone ben dat ik deze nieteens meer zien kan.

Boven op de berg bij het Livigno Bikepark lijkt het er allemaal zoet uit te zien. Een beetje kijken naar riders, wat liggen in de zon. Mijn relaxte staat van zijn is een van onwetendheid....

Iedereen lijkt het naar zijn zin te hebben, dus ook ik pak de fiets.

Bescherming om, stiekem toch wel bang....

Helm op....

En nu.... alleen maar achter deze jongens aanrijden....

klik hier om te zien wat die jongens doen in zo'n bikepark

Die beschermende kleding is echt nodig....
En wat betreft het verslag van mijn rit en foto's van Dowhill-daisy-ride-with-rose.... more will be revealed.

Twitterrit the Movie

2010-09-13T10:36:00.000+02:00

2010-09-11T18:26:00.002+02:00

MTB is ok ole ole!

2010-09-11T13:21:00.000+02:00

Ik ben ‘s werelds slechtste mountainbike en die titel draag ik vol zelfvertrouwen terwijl ik fier op mijn racefiets zit. Mijn eerste fiets was een mountainbike, een Cube LTD pro, een hardtail en ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik er mee moest doen. Na een jaar heb ik dan ook die fiets verkocht en mijn racer aangeschaft.

’s Werelds slechtste mountainbiker, dat is niet niets. Vooral gezien het feit dat ik mijn fietskleren aan het wassen en klaarleggen ben, omdat ik volgende week naar Italië ga.... om te mountainbiken.

Ik ga voor FIETS naar een product presentatie van Rose mountainbikes in Italië. De bedoeling is dat ik wat te weten kom over de damesmodellen. Tja... rijden is weten hè, oftewel ik zal moeten gaan rijden... op een mountainbike.... in de bergen... ik... Rose Mentink Poldertrapster.

Om te wennen aan de geometrie van een mountainbike heb ik een fiets opgehaald bij de redactie. Een fully, oftewel een full suspension. Dat is een fiets die zowel aan de voor als aan de achterkant veert. Mijn fully is van carbon, is xt afgemonteerd en die verende dingen voor en achter zijn van Fox. Waar mijn racer snelspanners heeft, gebruikt heeft deze jongen zowel voor als achter echte assen, een soort buisjes die het wiel in de vork houden. En uiteraard heeft deze fiets schijfremmen en een stel banden dat dikker is dan mijn armen. Leuk detail... mijn naam staat op het frame “thrill hill ROSE” .

Ik besluit met de fiets het Amsterdamse bos in te gaan. Achteraf hoor ik dat dit helemaal niet mag, het bos is voor wandelaars en niet voor crossers en mountainbikers, bij deze mijn excuus. Ik heb een fietser van mijn club gevraagd met me mee te gaan. Hij heeft ervaring op dit soort fietsen en is aardig, dus misschien kan ik van hem wat leren. Dat ik me gelukkig op de weg voel is al bekend, hoe zeer ik aan die strook asfalt hang was voor mij nog nieuw. Fietser Brendan gaat van de weg af, het gras in en in een poging hem te volgen lijkt het net of mijn fiets in een rails rijdt en ik niet van de weg af kan. Ik voel weerstand om het veilige, mij zo bekende asfalt lint los te laten.

Een mountainbike is niet gemaakt voor op de weg. Ik ben om te wennen aan dat idee wat vaker gaan fietsen in het Amsterdamse Bos en krijg wat meer lef. Zo durf ik na een tijdje een heuvel af te fietsen aan de flauwe kant. De steile kant voelt voor mij nog als het einde van de wereld en ik durf het simpelweg niet op een fiets waar ik me ongemakkelijk op voel. Ik scheur wel door blubber en glijd bijna uit. Ik neem met een hogere snelheid de kleine veilige weggetjes en durf scherpe bochten te maken. In deze bochten ervaar ik met vreugde en opwinding hoe de banden zich vast lijken te grijpen aan de grond. Ik begin het bijna leuk te vinden.

Door het plezier krijg ik naast een enorm bemodderde glimlach ook wat meer lef. Ik besluit om zo’n smal boomwortelweggetje te proberen. Schakelen, en trappen trappen trappen! Halverwege komt mijn voorwiel los van de grond, in een soort heldere rust verdeel ik mijn gewicht en trap door. Helaas ben ik toch mijn evenwicht kwijt en weet dat ik ga vallen. In een impuls laat ik mijn stuur los en gooi mijn armen om een boom. Daar hang ik dan... misschien was dit niet zo verstandig... ik krijg mijn voeten niet los... aan de boom, daar hang ik.... eww iemand heeft een stukje kauwgom op de boom geplakt en ik zit er bijna op met mijn gezicht!

“Hallooooooh”

“Is daar iemand?”

Onder mij zie ik brandnetels, aan mijn voeten zakt de mountainbike steeds verder weg. Als ik loslaat val ik in de prikkers, als ik blijf hangen gaat mijn inmiddels dubbelgevouwen enkel pijn doen. Ik krijg mijn schoenen maar niet los. Met een arm blijf ik hangen, met de ander maak ik de sluiting van mijn schoenen los. Een besokte voet staat al in de natte modder en de ander volgt. Ik sta op beide benen en duw de mountainbike naar boven. De mountainbike.... met achter zich aan slepend aan de pedalen.. twee luxe Sidi schoentjes.

Boven aan gekomen besluit ik naar huis te gaan, onderweg val ik nog twee keer en beide keren krijg ik mijn voeten niet los. Mijn sokken zijn zompig en nat. Mijn zelfvertrouwen zit ergens naast een stukje kauwgom tegen een boom geplakt. Ik hoor op de weg thuis en als een weggetje steil is, dan dient een fiets op de schouder gedragen te worden.

’s Werelds slechtste mountainbiker... ik ben nog niet eens in die mountains geweest... het Amsterdamse Bos is al te gewaagd voor mij.

Dat wordt wat in Italië...

De koers en Italiaanse muziek

2010-09-01T20:04:00.001+02:00

Verbleekt truitje, haar op de kuiten.

Geen koersje voor mij vandaag, ik zoek de rust van een D1 training. Eigenlijk zou ik naar Sloten gaan, maar in plaats daarvan heb ik mijn tas gedumpt bij Lohman en ben ik de stad uitgereden. Op avontuur. Het waren drukke fietsweken voor mij.

Op een wat oudere Cannondale, voor op het grote blad.

Zo’n twitterrit organiseren, beginnen met training bij de club en het rijden van mijn eerste koersjes. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Mijn to do-lijst is groot en mijn hoofd is vol. Ik heb het gevoel dat ik op springen sta en tijd voor mezelf nodig heb. Tijdens de wandelingen langs het water met de hond denk ik na over de training van de dag ervoor en over hoe de bochten beter aan te snijden tijdens de koers. ’s Avonds in bed, in mijn dromen is het hoofdthema wielrennen, met wisselende categorieën zoals: geschoren benen, fietsframes, lossen, vallen, helmen, fietsschoenen en de koers. Steeds maar weer de koers. Mijn hoofd draait en maalt, het tempo hoog, de koers... de koers.

In een rustig tempo haalt hij me in, grijze haren wapperend in de wind.

Maandag was ik op bezoek bij Fiets. Ik ga freelance voor dit blad schrijven. Of ik met een idee of tien kan komen... gewoon schrijven. Naar Italië volgende maand om te mountainbiken... “het is okay, die schoenen regelen wij wel” ... “weet je zeker dat je kan, dan boeken we nu je ticket”... Ik heb maandagmiddag voor me uit zitten staren en ook even gehuild. Ik voel me net een prinsesje dat zojuist het goede sprookjesbos in is gewandeld. Tegelijkertijd ben ik bang. Ben ik wel goed genoeg voor een blad als Fiets? Wat nou als blijkt dat het niet kan... sta ik dan voor gek? Zal ik tegenvallen?

Twee meter, drie meter, het gat wordt groter. Hij peddelt rustig door en ik zie hem en geniet.

Ik fiets nog niet zolang. In een korte tijd heb ik mezelf wegwijs gemaakt in de wereld van het fietsen. Ik ga mee naar koersen en maak foto’s van profs, om mijn nek wappert een perskaart. Ik rijd de Alpe op en kom erachter dat ik het kan en ’s avonds schrijf ik voor de site van Alpe d’Huzes. De dag erna sta ik mensen aan te moedigen die de berg voor de zesde keer die dag, oprijden. Ik heb mijn eigen gesponsorde fietstocht, De Twitterrit. Boretti maakte er een feest van, compleet met shirts, volgwagen, fotograaf en cameraman. 37 rijders hebben een mooie dag, omdat ik bedacht dat het mogelijk moet kunnen zijn.

En dan nu de koers, rijden met de mannen, op het moeilijkste parcours van de omgeving.

Maar wat is dat... hij kijkt achterom, gaat staan op de pedalen en zet aan.

Koersen is indrukwekkend, het zijn er weinig die hun eerste koersjes uitreden. Het peloton met racende kerels is wat intimiderend voor mij. Ik ben nog wat te beleefd en pak mijn plekje niet, want ik begin immers net en ben bang een ander te schaden. Bochten worden hard genomen en mijn angst om te vallen is nog groter dan mijn angst om te lossen. Als ik los zet ik alles op alles om het peleton racende mannen bij te benen, maar hier blijkt dat ik nog een groentje ben. En wel een groen meisje, ik kan nog niet zo hard. ’s Avonds na een koersje slaap ik slecht, de beelden van bochten en renners op mijn netvlies en ik heb moeite mezelf toe te staan nog niet zo goed te zijn. Mijn lat ligt hoog en ik verlies mijn plezier. Ik vergeet te spelen op de fiets en heb angst. Angst... zelfs als ik in mijn eentje een rondje rijd.

Hij gaat de bocht om, onder het viaduct, langs het water. Ik zie een potentieel goede route en rijd achter hem aan. Hij kijkt weer om en zet nog meer aan. Ik luister naar Italiaanse muziek op mijn iPod. Ik ben gelukkig. Voor het eerst in weken ben ik weer blij op de fiets en vind ik weer stilte in mijzelf. Nogmaals kijkt hij om, ik vraag me af waarom, hij zet aan en kijkt om... heb ik iets van hem aan ofzo?

Het besluit om een koersje te doen schieten is een liefdevolle keus voor mezelf. Ik voel me overompeld door het koersgeweld, de drukte in mijn leven en de nieuwe uitdaging op het gebied van werk. Bij mij werkt het dan goed om een beetje gas terug te nemen. Een lekkere D1 training in mijn eentje is voor mij echte ontspanning. Niets of niemand krijgt mij tijdens een D1 training van mijn apropos. Want D1 is een goede plek om te zijn, de zon op mijn huid, de cadans hoog en rustig aan doorgaan. Geen koers voor mij, volgende week is er een nieuwe kans.

Ik kijk ook achterom, misschien wordt hij achtervolgt. Zou hij in de problemen zitten.... wat is er toch aan de hand? Maar neeee ineens begrijp ik het! Meneer is tegen mij aan het koersen! Maar ik doe niet met hem mee! Hij daagt me uit met dat achterom kijken en aanzetten.... ondertussen is hij nog steeds in zicht en zet hij alles op alles.... en ik? Ik doe D1 met Italiaanse muziek. Sorry meneer, geen koers voor u, volgende week bent u net als ik ook welkom op Sloten.

vorm versus functie

2010-08-21T22:43:00.002+02:00

Sinds eind Mei heb ik ze al in mijn bezit. Het doosje sokken, om uit te proberen. Zodat ik er achterkom wat ik er nu eigenlijk van vind en om er vervolgens een stukje over te schrijven. Het doosje ligt al die tijd in mijn huis, naast een speciale binnenband, een mini fietstasje en een boek over de tour. Daarnaast nog bladen van een uitgever, mijn kladblokje met aantekeningen van Alpe D’HuZes, een cd om van je TomTom een soort Garmin met fietsroutes te maken, een boekje over trainen op hartslag en een fietstijdschrift. En, niet te vergeten, opgevouwen blaadjes met notities die ik maakte tijdens goede gesprekken en visitekaartjes met hier en daar een bot of speeltje van de hond. Mogelijke onderwerpen om over te schrijven halen soms mijn blog en soms glijden ze af naar de prullebak. Een aantal blijft liggen en creeren rommel in mijn huis.

In de Fiets van Augustus staat een stukje over compressie-sokken. Over wat ze doen en dat ze verboden zijn tijdens de koers. Het plaatje bij het artikel laat dezelfde sokken zien als die ik hier heb liggen. Ik kreeg ze van een vertegenwoordiger om er een stukje over te schrijven. Het idee was dat ik ze dan mee zou nemen naar de Alpen om te testen of mijn herstel sneller zou gaan door deze sokken. De bedoeling was dan dat ik na een heftige klim die sokken aan zou doen en zou kijken of ik me sneller fris en fruitig zou voelen. Dat resultaat zou ik dan naast eerder opgedane ervaringen kunnen leggen. Op die manier zou ik een mooi objectief, doch emperisch stuk over de compressie-sok kunnen schrijven...

...echter...

Ik had geen vergelijkingsmateriaal. Geen eerdere opgedane ervaringen om een visie uit te putten. Het enige wat ik had was een ongemakkelijk gevoel over mijn korte afgeknipte spijkerbroekje, een strook wit bovenbeen en een stel witte compressie-sokken tot net onder de knie in mijn groen met gele surfslippers. Niet bepaald een startpunt voor een mooi stukje op mijn blog...

Compressie-sokken zijn niet cool. Effectief zijn ze wel, ze versnellen het herstel, helpen bij onderbeen klachten ... en.... ze voorkomen... spataderen! En dat bij een sport die zo op het uiterlijk is. De sport van de Sportsbalm-benen olie met kleurtje. De sport van de geschoren benen, mooie fietsen, prachtige schoenen en het klassieke witte sokje.

Tegenwoordig ben ik aan het trainen voor wedstrijden. Gisteravond was de training zwaar voor me. Mijn benen waren echt leeg aan het einde van die twee uur. Eenmaal thuisgekomen zag ik het doosje met de sokken. Zal ik ze aandoen? Eerst nog even douchen en de hond uitlaten... half 12 inmiddels. Laat die dingen maar zitten, ik ga nu toch naar bed.

Ik schaam me een beetje, ik heb ze nog niet geprobeerd. De drempel van de compressie-sok is voor mij net zo hoog als die van mijn eerste fietsbroekje. Toen ik die na een half jaar twijfelen eindelijk ging dragen ging er een wereld voor mij open. De wereld van het fietsen. Ik heb er vertrouwen in dat compressie-sokken voor mij ook zullen werken. Alleen weiger ik het om ze aan te trekken. Ergens kom ik niet over het schrikbeeld met dat korte broekje heen. Ik heb moeite mijn vooroordeel over de ouwe-wijven-sok los te laten. Als mijn fietsen me lief is.... dan draag ik de compressiesok, zo simpel is het!

Maar in vredesnaam ik kan zo toch niet de deur open doen?

Foto's Twitterrit Boretti Editie

2010-08-19T12:52:00.002+02:00

Beschermheer van het peleton en pannekoeken eter Serge Posthoorn.

De tussensprint gewonnen door de Roze trui, Rose Mentink Poldertrapster...

Echte ijdeltuitelelarij, oftewel de benen in de olie zetten voor een glansje en gezonde kleur.

Het shirt van de eerste twitterrit, met dank aan Progress Sportswear.

Snelrijder en klimgeit Rob.

Daar is de pannekoeken eter weer.

Prominente positie van de roze trui in het peleton.

Nog even twitteren.

Meest strijdlustige renner of misschien de renner die zeer gecharmeerd was van de camera.

Ontsnapping...

De strijdlustige renner.... alweer.

Fotograaf: Melvin Keppel in opdracht van Mediajump.nl

Van Herbie tot teamfiets... part 1

2010-08-19T11:29:00.000+02:00

De S3 van Cervelo, de Kuota Kharma, de SuperSix van Cannondale en niet te vergeten mijn eigen herbie de Variado Expert van Focus. Voor mijn buren zijn het allemaal super fietsen. Zo vroeg een buurman bij het zien van mijn Focus of ik prof was, vooral gezien het feit dat ik zoveel fiets. Voor mij zijn de Kuota en de Focus realistisch en de S3 en de SuperSix absoluut niet. Voor een aantal van mijn fietsmaatjes en wat collega’s zijn de S3 of de SuperSix zo’n beetje de enige acceptabele opties.

Toen ik vorig jaar van mijn ouwe, trouwe, stalen - met gedeeltelijk Sora en gedeeltelijk Campa afgemonteerde - Gazelle Champion Mondial overstapte op mijn huidige fiets heb ik iets meer dan een maandsalaris uitgegeven. Ik verkocht mijn mountainbike en stak dat geld ook in mijn nieuwe fiets. Voor mij was op dat moment de stap erg groot, daar een stalen fiets veel warmer rijdt dan zo’n modern alu geval. Ik leverde in op het gebied van comfort, maar kreeg daarvoor een betere krachtsoverdracht terug. Een modern frame wil in tegenstelling tot zo’n ouderwets zwabberframe heel graag vooruit. Tijdens de eerste rit heb ik toen we net het Amsterdamse bos uitwaren mijn fiets aan de kant van de weg gezet en even gehuild. Ik had veel moeite met de verandering en voelde me minder veilig op mijn nieuwe fiets. Tegenwoordig maak ik lange ritten op mijn Focus en voelt deze fiets, iedere keer weer als ik erop stap, als thuiskomen.

Ik mocht van mezelf zo’n dure racefiets kopen omdat ik mij eraan commiteerde om in iedergeval een jaar serieus te gaan fietsen. Daarbij kwam dat ik met mezelf de afspraak ben aangegaan dat mocht ik een duurder Carbon frame willen ik eerst twee jaar op de Focus moest hebben gereden.

Het eerste jaar is nu zo’n beetje voorbij en ik begin mij nu te orienteren op een nieuwe fiets. Bij EPbike in Zeist heb ik een S3 van Cervelo mogen lenen. Deze fiets viel volledig buiten mijn beoogde budget, maar proberen kan geen kwaad. Wat mij opviel tijdens mijn rit op de Cervelo was dat ik kleine heuveltjes net iets makkelijker op leek te komen. Dat ik de bochten scherper kon aansnijden, maar vooral dat de fiets heel hebberig leek te zijn, alsof stilstaan geen optie was. Als ik met een hogere snelheid een heuveltje afreed leek de Cervelo ook wat veiliger aan te voelen. Mijn Focus kan soms wat te dominant zijn, dit komt voornamelijk doordat het een typisch Duits stijf frame is.

Voor het vakblad Fietsmarkt heb ik een testrit gemaakt op de Kuota Kharma, een fiets die in een voor mij haalbare prijscatogorie valt. Wat mij direct opviel aan de Kharma was dat ik mij meteen thuisvoelde op deze fiets. Ik voelde mij zeker. Met de Kharma heb ik eigenlijk een te korte testrit gemaakt. Ik heb wat bochten geprobeerd, een beetje aangezet, gekeken hoe de fiets reageert met een soort van sur place en een sprintje getrokken. Ondanks de korte rit viel ik voor de Kharma. De looks staan me aan en het is niet een fiets die je overal tegen komt. De Kharma is dan ook zeker een fiets die op mijn lijstje van te overwegen fietsen voorkomt. Nu ben ik mij ervan bewust dat dit deels emotie is en ik voor een goed oordeel nog een keer op de Kharma zal moeten rijden.

De SuperSix van Cannondale is een verhaal apart. Ik heb het 2009 model nu al een week tot mijn beschikking en heb wat meer de tijd kunnen nemen om deze fiets te leren kennen en testen. Mijn oordeel.... een machtige fiets. De fiets is licht, maar niet zenuwachtig, hij rijdt stevig maar niet log. Deze fiets is het soort fiets wat mijns inziens gemaakt is voor de koers. Er is iets in de fiets wat maakt dat je snel wilt. Aan de Amstel ligt mijn persoonlijke testroute met een stuk waar het wegdek heel mooi is en waar een aantal technisch uitdagende bochten zitten. Hier ben ik met de Cannondale gaan rijden en had het gevoel dat het klopte. Het bochtenwerk ging mij makkelijk af. Nu was mijn concentratie ook hoog en had ik het gevoel vleugels te hebben omdat ik met mijn poldertrapster kont op een heul luxe fiets reed. Maar toch... deze fiets heeft in zijn gedrag een absolute meerwaarde. En niet alleen in zijn gedrag... de prijs van deze Amerikaanse jongen? Voor mij een paar maanden hard werken en een dieet van bammetjes met pindakaas! Ik heb daar het geld niet voor...

Wordt vervolgd

De rugstreeppad…

2010-08-10T09:29:00.000+02:00

...oftewel de Epidalea Calamita, een pad uit de kikkerfamilie. De rugstreeppad is te herkennen aan de gele streep die vanaf de achterzijde van het lichaam over de rug doorloopt tot bij de ogen of zelfs tussen de neusgaten en uiteraard zijn afwijkende paratoiden.

Open gebieden met slechts hier en daar schuilplaatsen zijn een geschikte habitat, liefst met zandgrond om goed te kunnen graven, maar er zijn ook populaties bekend die leven op een rotsachtige ondergrond, ze schuilen dan in rotsspleten. Rugstreeppadden zijn aangetroffen in uiteenlopende omgevingen, zoals militaire oefenterreinen, zandafgravingen of landbouwgebieden. Ze komen zelfs in de duinen en langs het strand voor.

Fietser komen daar ook voor. In de wat meer ontwikkelde, stedelijke gebieden zullen de wielrenners, te herkennen aan fiets en strak, kleurrijk lycra pakje, ook te vinden zijn in dit gebied.

De steeds groeiende efficiëntie van de bouw is er debet aan dat de pad minder geschikte leefgebieden heeft; mogelijke voortplantingslocaties zijn maar korte tijd beschikbaar. De rugstreeppad komt wel eens in het nieuws als er een bouwproject is gestaakt vanwege de aanwezigheid van bijvoorbeeld kikkervisjes van deze soort. De pad duikt namelijk regelmatig op bij pas opgespoten land zoals recentelijk in Almere en op gronddepots, zoals in Lelystad. Het vinden van deze pad leidt, vanwege de bescherming van deze soort tot onmiddellijke stillegging van de werkzaamheden. Bouwprojecten lopen zo regelmatig grote vertraging op, wat tot aanzienlijke financiële schade kan leiden.

Fietsers, voornamelijk wielrenners hebben ook last van de toenemende bebouwing. Zo duurt het langer voordat een fietser volle bak kan rijden. En daalt de gemiddelde snelheid, niet door slechte benen, maar door een overvloed aan stoplichten.

Naast Amsterdam is een gebied, waar bosjes staan, fietspaden liggen en waar modderige wegen zijn. Dit gebied loopt paralel aan de spoorlijn. Een tijd geleden waren er plannen om het te bebouwen en deze plannen hebben geen doorgang kunnen vinden door de aanwezigheid van de rugstreeppad. Deze vieze glibberaar heeft Amsterdam behoed voor meer lege kantoorgebouwen.

De rugstreeppad staat op de rode lijst en is streng beschermd middels de Europese Habitatrichtlijn (bijlage 4) en de Conventie van Bern (bijlage 2). De rugstreeppad is in tabel 3 van de Flora- en faunawet opgenomen. Op Europees niveau gaat de soort sterk achteruit.

Dat gebied waar de pad voorkomt bij Amsterdam is het gebied waar ik op mijn fietsje de eerste ritten maakte. Het is het gebied van de kunstenaars van Ruigoord. Het is een strookje groen tussen de industrie. Voor een aantal bewoners is het strookje van groot belang. Zo ook voor mij. Dit strookje heeft zijn bestaan te danken aan mijn vriend Freddie. Freddie de rugstreeppad.

(met dank aan Sander Heezen voor de foto, Wikipedia voor de tekst over de rugstreeppad en Freddie die in zijn drukke bestaan toch nog even de tijd nam voor een fotoshoot)

ondertussen op de site van Boretti....

2010-08-09T18:29:00.001+02:00

http://www.boretti.com/index.php?lang=nl&id=2.11&pro=&b=&type

Directrice twitterrit

2010-08-02T21:20:00.000+02:00

Voor de Twitterrit ben ik zelfs tijdens het fietsen druk aan het bellen en mailen en twitteren....
Meer info www.detwitterrit.nl

Hier stuur ik een mail naar Boretti die nu sponsor is van de twitterrit.

Sprinten

2010-08-02T19:45:00.000+02:00

Mijn collega is een schaatster en schaatsers... fietsen ook. En mijn collega traint zelfs behoorlijk veel op de fiets, geloof ik.

Tijdens de Olympische spelen hoorde ik, in het commentaar van de NOS, iets over goede en minder goede starters. De goede starters weten hun snelle kracht, sprinterskracht of startkracht goed aan te spreken. Dat heeft te maken met de samenstelling van hun spieren.

Spieren bestaan uit vezels: de snelle, witte spiervezels en de langzame, die rood zijn. Die witte, snelle vezels zijn de explosieve jongens en de rode, langzame vezels zijn de diesels. De snelle vezels hebben in tegenstelling tot hun rode langzame broeders, het vermogen om te groeien in volume, daarom zien sprinters er vaak wat gespierder uit. Hun spieren hebben meer van die witte jongens.

Ik vermoed dat ik heel veel van die rode, langzamere vezels heb.

Mijn collega vertelde me dat schaatsers starttrainingen doen. Aan een soort elastiek, wat tegenkracht geeft, oefenenen ze het snelle explosieve starten. Nu heb ik daar als fietser niet zo veel aan, maar gelukkig had ze voor mij een tip... de trap op sprinten. Met van die kleine tikjes zo snel mogelijk naar boven en dat niet toevallig een keertje, nee iedere keer als ik naar boven moet. Volgens mijn collega zal ik daardoor beter leren sprinten.

Ik weet niet zeker of ze me voor de gek houdt, het maakt niet uit, ik doe het gewoon. Zo heb ik in Rotterdam, tijdens de dag van de proloog van de Tour elk trappetje opgesprint... tik tik tik naar boven. Metro trappen, de trap bij Hotel New York, de trap bij de Kunsthal, trap bij het station, die naast de Erasmusbrug, alle trappen. En de jongen waarmee ik de dag doorbracht deed met me mee!

Tik tik tik, daar gingen we.

Het zal er vreemd uit hebben gezien, twee in Tour de France kleding gestoken wielrenners die elke trap op tikken.

Door zovaak mogelijk te bewegen op de manier die op sprinten lijkt, door mijn snelle vezels aan te spreken, zal ik mijn lichaam leren om hier goed in te worden. Ik kan de samenstelling van mijn spieren niet veranderen, ik kan ze wel leren wat ze nog meer kunnen. Ze kunnen me in iedergeval doen lachen, ik voelde me net Leonardo di Caprio in die scene uit the Beach. Een vrouwtje uit een computerspelletje op de trappen van Rotterdam... ze waren leuk om te doen. Wat betreft dat sprinten, we zullen zien.

Tour 2010

2010-07-25T21:35:00.000+02:00

Het is voorbij...
De tour van het wachten, de tour van Andy ooh nee toch Alberto...
Niet de tour van Lance Armstrong, maar wel van Chavanel...
De tour die uit Rotterdam vertrok...
De hond, de ketting, de breuk en Gesink, vooral ook Gesink.
De tour die voorbij is...
Wat rest zijn herinneringen
... en morgen Boxmeer.

Hier wat foto's die ik maakte van mensen bij de proloog in Rotterdam.

100 km's eenzaamheid

2010-07-21T22:54:00.002+02:00

Helemaal stuk, nog twintig km van huis en dan de auto van de buurvrouw voorbij zien rijden. Volle bak op een landweggetje en dan plots in de remmen voor een overstekende eend. De Amstel volgen en in dorpen komen waarvan het bestaan mij tot dan nog volledig onbekend was. In het wiel bij een vreemde en eindigen met een groepje en zwijgzaam kop over kop rijden. Een stukje onverhard met aan weerskanten water. Mist die over het land hangt met een wijds uitzicht tussen twee knotwilgen door. Onweer en bliksem, nog een eind van huis met aan de ene kant water en aan de andere kant bomen... een schietgebedje.

Ik maak het allemaal mee op de fiets. Over het algemeen in mijn eentje en dat vele uren per week. Het zijn mijn momenten van intiem geluk. Intiem omdat het niet met de grote wereld gedeeld wordt, ik ervaar het alleen, als een toeschouwer, een passeerder. Ik hoor niet bij het landschap, ik ben geen inwoner van de dorpjes, ik ben gewoon Rose die rondjes rijdt met een fietscomputertje, een hartslagmeter en een lycra pakje. Ik rijd voorbij en zie een seconde uit de levens van de mensen in de dorpjes langs de weg.

Het vreemde is dat een weg de ene keer prachtig is en de andere keer is het een troosteloos, eindeloos langgetrokken asfalt lint. Het gras aan de kant van de weg kan soms knalgroen zijn en een dag later is het bijna grauw terwijl het die nacht heeft geregend en de natuur in volle bloei staat.

Heel soms heb ik mazzel, dan ben ik in balans en kan ik rijden zonder mijn ketting te voelen, zonder mijn hartslag van de meter te hoeven te lezen en zonder slopende vermoeidheid in mijn benen. Dan heb ik de luxe om al trappend de schoonheid van de wereld in me op te kunnen nemen. Het is op die momenten dat ik verlang naar mijn vrienden, geliefden en familie. Op die momenten wil ik mijn verwondering en vreugde delen.

Heel triest... de mensen waarmee ik het wil delen zijn niet bij me, fietsen niet, fietsen niet zo ver, wonen in een ander land, een ander werelddeel of zijn gewoon aan het werk. Een fototoestel kan niet vastleggen wat ik ervaar, wat ik voel en zie. En mijn woorden dekken de lading van de ervaring niet.

Een vriendin vroeg me of ik zin had om iets leuks te gaan doen en na wat gerommel in onze agenda’s kwamen we tot de conclusie dat het op zijn vroegst in oktober plaats zou vinden. Vreemd genoeg is mijn grootste verlangen op de fiets het delen van het moment, maar omdat ik zoveel uren fiets, zie ik de mensen waarmee ik het wil delen niet zo vaak.

Een vreemde dubbele eenzaamheid, een intieme ervaring van subliem geluk. Geluk heeft als hoofdeigenschap dat het niet een constante staat van zijn is. Het is niet af te dwingen en niet altijd te delen. In geluk zit bij mij ook altijd een simultaan bewustzijn van ongeluk. Een soort melancholie.

Ik zie een beeld van een eenzame fietser op een lege weg, trappend tegen de wind in. Gure omstandigheden en afzien...

Elk ander mens ziet daarin een onaantrekkkelijke sport... ik zie geluk en verlang naar die weg.

De Twitterrit

2010-07-19T10:56:00.000+02:00

Ben je erbij op 15 Augustus?

http://detwitterrit.nl/

Krachttraining

2010-07-19T09:35:00.001+02:00

http://krachttraining.net/index.php/ride-with-rose-sprinten.html

Oftwel een nieuw stukje online...

In het wiel

2010-07-12T17:01:00.003+02:00

Er is iets veranderd in me, in hoe ik naar het fietsen kijk en het bevalt me niet. Ik begrijp het wel, maar accepteer het niet. Vanmorgen werd ik wakker en dacht ik “bleh, ik heb geen zin in fietsen” Zo ken ik mezelf niet. Ik heb juist het hele jaar getraind en dan ook niet zomaar; ’s morgens voordat ik ging werken, als het niet zulk goed weer was, als ik moe was en zelfs op 1 januari... en nu heb ik niet zo’n zin in fietsen.

Nu had ik dat al een tijdje, eigenlijk sinds ik terug ben van de Alpe. Eerst heb ik mijn schema vastgehouden en mezelf gedwongen te trainen, maar ik merkte dat ik niet lekker op de fiets zat. Pijntjes deden meer zeer en kilometers vraten meer van me, in mijn hoofd leken ritten van te voren al langer en mijn hartslag zat net iets hoger. Toen besloot ik mezelf maar “een break” te geven en op de fiets te stappen als ik het echt wilde. Dat hielp, ik kreeg mijn motivatie terug en reed in 1 week drie keer het rondje ringvaart... en toen.... toen werd ik ziek.

Ik heb enorm genoten van de interviews met Cavendish de laatste tijd. Ik vond hem vorig jaar een beetje arrogant en dit jaar bleek hij ineens mens te zijn. Met de proloog in Rotterdam reed hij niet geniaal, hij hield in voor de finish, dat was vreemd. In het peleton, de dagen erna, was hij aan het rommelen, kwakte wat, was betrokken in een valpartij en haalde zijn ritzeges niet binnen. Totdat er een knopje bij hem om ging, nadat hij geklopt was in de sprint door Petacchi, de dag erna was de oude Cav weer terug. Waarschijnlijk was hij fysiek wel fris en goed getraind, maar zat het hoofd niet lekker.

Het hoofd is van groot belang, vorig jaar heeft Alberto Contador weten te winnen terwijl er om hem heen in zijn eigen team allemaal drama was. In zijn eigen team werd het hem niet gegund om te winnen, de gesprekken met de pers gingen allemaal over hem en Armstrong en Contador hield het hoofd koel en wist te presteren.

Sporter zijn is zoveel meer dan alleen maar fysieke prestatie leveren, het is zoveel meer dan hard trainen. Natuurlijk is dat belangrijk, maar als het koppie niet meedoet, dan lukt het afzien niet. Soms zit ik op de fiets en is mijn hoofd alleen maar bezig met verhalen over hoe het echt niet okay is om op de fiets te zitten, dat ik beter kan omkeren. Het is dan best moeilijk om geen aandacht aan dat hoofd te besteden en gewoon rustig door te trappen. Het is moeilijk... maar ik kan het wel en meestal levert het doorrijden een gevoel van tevredenheid op. Doorzetten kan mij trots maken. Maar er is meer... goed kunnen sporten, goed kunnen afzien en goed kunnen doorzetten alleen is niet echt een balans, het is ook nodig om op tijd te stoppen en rust te nemen. Als het hoofd zo tegenspartelt is dat een teken dat er iets speelt, dat er in de balans die mij vooruit doet rijden iets overhelt naar de verkeerde kant.

Ik las pas een stuk over Armstrong, het vertelde mij dat woede zijn motor is, dat hij daarop hard kan rijden. Iedereen heeft wel zijn eigen motor, in een column had Boogie het over het vuur dat hij mist bij een renner als Gesink, later zei hij op tv wel dat het misschien wel de rust van Gesink is die hem tot een goede renner maakt. Iedereen, wat ie ook doet, van poldertrapster tot prof renner, heeft zijn eigen motor waarop het best gereden kan worden. Die van mij wilt even rust... en ik ken mezelf, woede, pushen, frustratie en andere harde emoties werken niet, die maken dat ik stop met bewegen. Bij mij werkt het om vriendelijk tegen mezelf te zijn, te accepteren dat het er nu even niet is en om langzaamaan de zuigende onrust van het niets doen te ervaren en deze te doen groeien.

Even genieten van mijn vrienden en de zwoele zomeravonden, lekker eten en ontspannen leven... van binnen groeit mijn kracht, deze zwelt aan tot een bijna niet te houden explosie. Mijn motor is de onrust van de leegte, mijn verlossing is de stilte van het afzien... nog even en ik ga weer.

En tot die tijd... hang ik in het wiel bij mijn vrienden en maak ik plezier, dat mag namelijk ook.

De Twitterrit

2010-07-05T21:39:00.000+02:00

Op 15 Augustus 2010 is het weer zover.... de twitterrit!

Als smaakmaker alvast een paar foto's die Sander Heezen maakte tijdens de rit.

van bolletjestrui tot dwanghek

2010-07-05T16:02:00.000+02:00

De Vuelta in Assen, de Giro in Amsterdam en de Tour in Rotterdam... voor mij was de Giro het hoogtepunt, omdat het in mijn eigen stad was, maar vooral omdat de aanpak in Amsterdam zo enorm ontspannen was. De Tour is groot, het grootste wieler evenement ter wereld, alleen de beste fietsers van de klas mogen mee met de karavaan richting Parijs. De Tour is massaal en zo ook in Nederland. De Tour hoort bij Rotterdam zoals de Giro bij Amsterdam hoort.

Ik heb genoten van de massa’s mensen die op de proloog afkwamen. Rotterdam is dan ook wel een stad die zo’n stroom van mensen kan dragen. Een prachtig decor, de Erasmusbrug, de architectuur van de stad, het water... ik was, als Amsterdammer, onder de indruk. Voor mij begon de dag al vroeg, ik moest om half negen ’s morgens bij Hotel New York zijn voor het radio 2 programma Cappucino. Tussen negen en tien zat ik aan de ontbijtafel met o.a. Steven Rooks.

Wat doet een Amsterdammer, op de proloogdag van de Tour, vanaf tien uur in de ochtend, in Rotterdam terwijl ze wacht op de start van de proloog? Ik heb het rennersdorp geprobeerd, helaas, in tegenstelling tot de Giro, stonden er hekken rondom het rennersdorp. Om toegang te hebben tot de mannen in lycra was een speciale pas nodig. Erg jammer, er stonden drie rijen bussen en de middelste rij was dus eigenlijk niet te zien. Wel logisch want tegelijkertijd stonden bij de finish de fans al twee rijen dik. De Tour in Rotterdam kan het zich niet permiteren zo open en ontspannen te zijn als de Giro in Amsterdam. De Tour is big business.

De Kunsthal bood mij de oplossing, met de tentoonstelling over de Hollandse Wielerglorie. Een open, gemakkelijk toegankelijke tentoonstelling, met voor iedereen wat. Zo hangen er foto’s met informatie uit de wielergeschiedenis, er zijn filmpjes, er hangen t-shirts, maar er kan ook actief worden deelgenomen aan de tentoonstelling. Er de mogelijkheid om op de rollenbank te rijden. De fiets staat vast en de rollen zijn aangepast om het gevoel van de kasseien te simuleren. Voor kinderen ligt er papier met tekenspullen zodat ze hun eigen kampioenstrui kunnen ontwerpen en voor de kleine en de grote jongens staan er vier fietsen in Tacxen met een video van een klim en kunnen de heren ervaren hoe het is om een berg op te rijden. Ik zeg heren omdat de berijders voornamelijk jongetjes v an acht waren, met een gespannen koppie, kleine Gesinks in spe en dan waren er de jongetjes van 40, gespannen koppies, transprerend en hijgend op de Tacx, geen Gesink, maar wel liefhebber. In een grotere ruimte zie ik een vrouw op een kleine racefiets rondjes rijden en grijpen naar een tasje met voeding, een soort kermis atractie, maar dan gericht op de fietswereld.

Ik heb genoten. Wat mij vooral opviel was dat de wielersport vroeger veel meer leefde in het land. Dat zal, denk ik, mede door de tijd komen en mede door de successen die wij als klein landje in de wielerwereld hebben behaald. Vandaag hebben we Robert Geesink en Nikki Terpstra, maar we hadden ooit Rooks, Knetemann, Zoetemelk, Janssen, Winnen, Boogie en het horloge van van Est.

Deze helden reden in de tijd dat een winnaar direct bij de finish nog aan te raken was, een schril contrast met de hekken rondom het rennersdorp in Rotterdam. De wielersport is misschien wereldwijd wel ongekend populair en wordt ook een beetje massaal daarmee. Op twitter lees ik Amerikaanse commentaren op de koers en ik vraag mij af wat zij nou van de wielersport afweten, het zijn immers geen Europeanen. De Tour is big business en de renners zijn helden met fanclubs. De kneuterigheid van de tentoonstelling in de kunsthal laat zien hoe het ooit was. Ik besef me dat die tijden misschien nooit meer komen, dat de nederlandse successen van dat niveau misschien wel tot het verleden horen. Ik kan dan twee dingen doen, balen en de Amerikaanse renners tien keer niets vinden, me opwinden over hoe commercieel de tour is of gewoon genieten van de mooie beelden op tv en trots zijn op het Nederlandse wielerverleden.

Misschien moeten we ons nog aanpassen aan de nieuwe vorm en de Hollandse Wielerglorie in het museum laten, waar het hoort. Zodat de focus op vandaag is en we kunnen kijken naar jonge opkomende helden.

Het is een kwestie van begrijpen, ik wond mij een beetje op over hoe er hekken rondom het rennersdorp staan. Dat is gewoon onderdeel van de sport zoals die is, vandaag. In plaats van te balen ben ik iets leuks gaan doen. Heb ik de eerste renner toch van heel dichtbij over de Erasmusbrug zien komen en heb ik met trots genoten van de Nederlanders die de succesvolle start van de tour hebben gedragen. Al die toeschouwers die de renners over het parcours gejuigd hebben. Ik denk dat we heel trots mogen zijn op deze mooie tourstart.

De tentoonstelling in de kunsthal is nog te zien tot en met 29 Augustus, leuk om te weten is dat er vanaf grote kussens de tour live kan worden bekeken.

www.kunsthal.nl en het radiofragment kan je HIER vinden, vanaf minuut 40 kom ik ergens aan bod.

vanuit het hart

2010-07-02T21:52:00.000+02:00

Bijna elke dag, op enkele rustdagen na.

Verschijnen ze bij mij op de bank.

Mijn sociale leven, toch al minimaal door duurtrainingen...

Zakt tot op een monumentaal dieptepunt

Hoe hoger de klim, hoe dieper het zakt

Geluk, intens geluk

Alberto, Lance, Andy en Robert

Dag in dag uit

Bij het ontbijt, tijdens de lunch, de etappes

en de avond programma’s.

Gladde benen, geurende olie

Kuiten die glimmen, het sprintesbal

Dansen dansen die berg weer op...

Dag in dag uit en ik...

Ik voel mij een compleet mens

De zekerheid van de tour, drie weken lang

Mijn tv is het raam van de wereld

En na drie weken...

De dip, eenzaamheid, pijn, verdriet...

Hoe nu verder?

Hopelijk publiceren de bladen snel de kalender met de criteriums

Tot die tijd vergaap ik me aan mijn mannen in het lycra....

Lieve jongens van de tour, voor altijd van jullie....

Rose Mentink

Poldertrapster

Klimgeit in wording

fiets hebbedingetjes

2010-06-26T23:34:00.001+02:00

...en andere zaken.

Gisteren op mijn werk was ik de bestelling aan het uitpakken en daar zaten tien gekleurde doosjes bij. Roze, rode, blauwe, zwarte, groene, witte en transparante doosjes. Een Amerikaans product voor bij het sporten. Waterdicht en makkelijk mee te nemen, het kan zelfs om de nek worden gedragen. In het doosje passen twee briefjes papiergeld en enkele pasjes. Het doet mij een beetje denken aan dat waterdichte kokertje wat ik vroeger, met een touwtje om mijn nek, mee kreeg naar het zwembad of op het strand. In het kokertje een paar guldens voor een ijsje of een patatje. Tegenwoordig is dat dus een doosje voor pasjes, een ijsje of frietje op credit zeg maar. Ik weet het nog niet zo zeker, zelf heb ik er niet zo’n problemen mee om een zeiknat tientje aan de mevrouw van het koffietentje te overhandigen. Maar ja, ik ben een fietser, ik heb er ook geen moeite mee om zwetend en roggelend op mijn fiets te rijden en zonder enige schaamte komt daar tijdens een lange duurtraining nog schetend en boerend bij. De mevrouw van het koffietentje zou weleens blij kunnen zijn met een droog tientje...

Ik ben dol op leuke spulletjes, speciale kleding of een mooi schoentje. Pearl Izumi is een merk wat ik erg mooi vind. In het ontwerp zitten vaak geintjes. Of het is esthetisch gewoon zeer verantwoord. Zo is het rood met witte shirt waar ik mee de Alpe op reed van dit Japanse merk en het shirt zit verdacht mooi. Op mijn werk zat ik te azen op een prachtig damesshirt van dit merk en helaas werd het voor mijn neus verkocht. Ik zit bovenop de mooie spulletjes, maar laat het zo voor mijn fashionista neusje wegkapen. Het shirt was van de limited edition en was zwart met in het wit het logo van Pearl Izumi, opgeleukt met wat bloemen. Mijn tweede keuze een zwart shirt zonder mouwen hangt er nog wel. Hopen dat ik een financieel mazzeltje heb deze maand, of een extra schrijfklus kan aannemen.

Op twitter zie ik vaak links voor leuke fietsgerelateerde sites, zelf tweet ik zulke dingen ook. Toen ik mijn gekleurde Amerikaanse tientjes houder tweette kreeg ik dan ook direct vragen. Wat kost het, waar te koop, hoe heet het, zijn er nog andere kleuren en past er een iPhone in? Het kost zo’n 15 euro, waar te krijgen? Dat weet ik niet, althans naast de zaak waar ik werk dan. Het product heet The Jimi en nee een iPod past er niet in, wel een tientje en wat pasjes. De kleuren..... die noemde ik al.

Ik vind dat leuk dat er mensen zijn die reageren op hebbedingetjes die ik met ze deel. Nu wil ik een ander genot van mij delen. Het is geen hebbedingetje, maar zeker de moeite waard. Ik ben een serie op internet aan het kijken. De serie heet “ik ben een triatleet” en is al eens uitgezonden op de belg. In deze serie trainen 5 niet triatleten om aan de Ironman in Lanzarote deel te nemen. Machtig mooi en ergens ook motiverend. Ik houd niet van lopen en zwemmen en begrijp triatleten dan ook niet, maar wat is het leuk om deze 5 te volgen. Stuk voor stuk lopen ze tegen herkenbare trainings problemen aan en zetten door. Blessures, het hoofd, angst en zenuwen in een druk leven wat drukker wordt met zeker 11 trainings uren plus per week. Ik zou zeggen... kijk en geniet: http://www.atv.be/ik-ben-een-triatleet

En wat betreft het droge tientjes doosje…. Zou het ook werken voor het zwemgedeelte van de Ironman?

NK tijdrijden 2010

2010-06-25T23:29:00.003+02:00

Afgelopen woensdag vond het NK tijdrijden plaats in het dorpje Oudenbosch in de gemeente Halderberge.

Aan de start zo’n veertig elite vrouwen gevolgt door pak m beet vijftig elite mannen onderverdeeld in met en zonder contract. De beste tijdrijders van Nederland in een dorpje en ik, Rose Mentink, poldertrapster anex klimgeit in wording, was erbij MET perskaart*.

Ik vind het prachtig, net als de Giro en lokale koersjes bij mij in de buurt. Het geluid van de fietsen, de geur van de olie, het harde geluid en gepraat over de speakers, de vreselijke muziek die steeds op repeat lijkt te staan en het publiek wat erop af komt.

Heerlijk om te zien hoe rensters midden in een woonwijk hun fiets in de Tacx hebben staan en aan het inrijden zijn. Ieder op zijn eigen manier. Met dit soort evenementen word ik zo meegenomen door de gebeurtenissen dat ik eigenlijk niet perskaart waardig ben, ik ben namelijk niet in staat een objectief verslag te doen van de gebeurtenissen...

Nu moet ik ook wel zeggen dat ik op de een of andere manier iedere keer weer dingen meemaak die anderen nooit mee zullen maken... doel was om Marijn de Vries even hallo te zeggen, handje

schudden en eindelijk haar ploeg ontmoeten. Dit omdat ik erg graag haar ploeg een keer wil volgen en een stuk wil schrijven over de dames in het roze. Ik heb bij aankomst de wit met roze bus even gezien, voor een seconde twee “leontientjes” voorbij zien scheuren en het gespannen koppie van Marijn bij de start mogen aanschouwen.

Het viel me op dat ik niet zo enorm “into” de mannen en de “grote” ploegen was, de Rabo ploeg had een stuk afgezet waar de fietsen stonden en vanachter een lintje konden mensen kijken naar hoe Lars Boom aan het inrijden was.

Vacansoleil had ook een enorm terrein met een grote wagen. De Cervelo dames stonden ergens in een hoek en waren ook onbereikbaar. De charme voor mij deze dag zat m vooral bij Nederland Bloeit, een kleine wagen, drie dames aan het inrijden, erg open en bereikbaar.

Ik heb een groot zwak voor zowel Vos als de Vries omdat het van die leuke normale hardwerkende meiden zijn, ze komen op me over als vriendelijk en open. Gewoon “meisjes” net als ik die heel erg hard hun best doen en daar dan ook nog succesvol in zijn.

Ik kon Marijn niet zien finishen omdat ik de mazzel had mee te mogen rijden in een volgwagen van Nederland Bloeit en wel die van Vos! Hier begon voor mij het avontuur, maar het werd ook een beetje ingewikkeld. Wat doe je in zo’n volgwagen? Houdt je, je mond of laat je juist zien hoe spannend je het vind? Is het “done” om met je blackberry de rit te filmen? En hoe reageer je als je hart een sprongetje maakt als je iedere keer hoord dat Marijn de Vries nog steeds de beste tijd heeft. Marijn is van Leontien.nl en ik zat in de volgwagen van Nederland Bloeit. Tja je gaat ook niet tegen de bondscoach van Italie vertellen hoe leuk je het vind dat het zo lekker gaat met het Nederlandse team. Hoe gaat dat met het wielrennen? Ik heb zeker de helft van de 33 minuten van de rit van Marianne zitten luisteren en stilletjes genoten van de prestaties van Marijn. Dit terwijl ik voor me een driftig trappende dame in nhet groen zag. En wat maakte ze een snelheid! Zo spannend hoe ze af en toe te horen kreeg hoeveel ze voor lag op andere rensters.

Het was niet verwacht dat Vos met de titel naar huis zou gaan, want, zo heb ik begrepen, deze alleskunster heeft voor een parcours als dat van woensdag nog niet genoeg kracht. Ze trapt net iets lichter dan andere rensters en op de stukken met wind mee zou ze eigenlijk tijd gaan verliezen omdat andere, sterkere rensters hier meer uit de wind mee kunnen halen.... tenminste op papier. Niet in de realiteit, want Vos had veel meer in zich dan iedereen verwachtte. Zo zat ik tijdens mijn eerste ritje in een volgwagen ooit stiekem stil te hopen dat ze toch zou winnen.

Zo’n volgwagen is een hele andere belevenis van snelheid, ik voelde niet echt hoe hard het ging, geen rijwind, niet het geluid van de wielen en de fiets, maar afentoe wel een snelheid zichtbaar op het dashboard en die zat erg hoog. De gemiddelde snelheid die ze gereden heeft was iets meer dan 44 km/h. Het was zo mooi om mee te maken.

Ik wil nog steeds iets schrijven over de ploeg van Marijn en echt meemaken hoe ze zich voorbereiden op de koers en toch ook de verhalen van de rensters zelf, wie zijn deze meiden, wat gaat er door hun koppies vlak voor de koers en erna? Maar voor mijn column over training wil ik Marianne Vos wel een keer spreken, ik wil wel weten hoe zij zo driftig die fiets vooruit trapt en ik wil van haar leren. Misschien is het mooi om aan het einde van het seizoen eens met haar ploeg te praten en te horen hoe ze terugkijken op het seizoen. Of een stuk over de familie achter de renster Vos.

Wat is het toch een mooie sport en wat mogen we toch trots zijn op onze meiden.

... en die heren? Ach die redden zich wel... zij zijn leuk voor foto’s, zoals ik die maakte van Lars Boom met zijn mooie kaaklijn, of de Fries Westra die op het podium aan het wachten is en zo’n leuke uitdrukking op zijn gezicht heeft.

Iemand, een man, vertelde me dat hij het dameswielrennen maar niets vind, tijdens de koers schelden ze en achteraf huilen ze. IK vind het dameswielrennen mooier, opener en echter... en die tranen, ach ik ben ook een dame...

* een perskaart is een grap bij een sport als wielrennen, tenzij het de tour is, want het is de sport van de weg, een sport van iedereen, maar toch ....

nieuw stukje

2010-06-22T23:29:00.001+02:00

http://krachttraining.net/index.php/ride-with-rose-oud-besje.html

veel plezier

Tegen de wind aan leunen

2010-06-17T21:41:00.002+02:00

Vandaag, terwijl ik op mijn fiets reed vanuit Blaricum had ik een moment waarin ik een heldere blik kreeg op mijn groei. Mijn persoonlijke groei als mens en die ik als fietser doormaakte. Ik heb het dan niet over de snelheid waarin ik tegenwoordig kan rijden, al doet deze mij af en toe verbaasd staan. Vandaag reed ik op een vlak stuk met zware zijwind met een snelheid van 36, toen ik het zag en nog wat aanzette wist ik er nog een aantal km’s per uur uit te persen. Dat is mooi, maar daar gaat dit stukje niet over.

Vanmorgen sprak ik een vriend, eerder dit jaar heb ik een paar keer met zijn “clubje” meegereden over de Utrechtse heuvelrug. Ik loste vaak doordat het tempo mij te hoog lag en ik voelde mij niet zo op mijn plek binnen dit groepje. Iedereen kende elkaar al en ik voelde me niet echt erbij horen. En het niet mee kunnen komen versterkte dat gevoel nog meer. Het mee proberen te komen was een enorm gevecht voor mij en ik reed dan ook vaak op mijn opvliegende karakter. Ik was met regelmaat boos en lustte de groep dan ook rauw. Toen ik mijn vriend vandaag vertelde dat ik eerder deze week tempo reed met een hartslag die heel laag was geloofde hij me niet en stelde dat ik dat maar eens moest komen bewijzen door weer een keer met dat groepje mee te rijden. Een tijdje geleden heb ik besloten niet meer deel te nemen aan ritjes die ik niet leuk vind, fietsen is immers mijn hobby, niet mijn bestaan.

Ik ben een maand voordat ik naar de Alpen ging een andere weg ingeslagen op mijn fiets, een weg van spelen en genieten. Door geen ritten meer te maken die ik niet leuk vind en daarvoor in de plaats ritten te maken waarvan ik geniet heb ik een stilte gevonden op de fiets. Dezelfde stilte die je hoort in een groep fietsers die stevig doortrappen, concentratie, vemoeidheid, prestatie, kortom .... flow. Het is die stilte die ik lekker vind, waar ik naar snak en waarvoor ik harder train. Deze stilte vond ik in mijn eentje.

Vorig jaar durfde ik nog niet aleen te fietsen, ik had een wiel nodig, mentaal, waar ik in kon hangen als ik het niet zou redden. Ik had een medestrijder nodig die nog strijd in de benen had als ik op het punt stond de handdoek in de ring te gooien. Gevolg.... ik kon niet fietsen wanneer ik er zin in had, want ik had niet altijd een fietsmaat. Door te spelen op de fiets en door op avontuur te gaan over wegen die ik nooit eerder zag heb ik de strijd thuisgelaten en verdween mijn vraag naar een fietsmaatje.

Ik ontdekte in die maand voor de Alpen dat de wind tijdelijk is, wel zwaar als je erin zit, maar het zal nooit langer duren dan tot de volgende bocht. Ik leerde te accepteren ik langzamer reed doordat ik wind tegen had. Maar daardoor zag ik in dat ik door langzamer aan dat stuk tegenwind te beginnen ik er frisser uitkwam en ik over het gehele stuk een hoger tempo reed.

Mijn voorstelling van de Alp was er weer een van vechten, een plakkende weg waarop ik minimaal vooruit kwam en waar ik door mijn stilvallen moest uitkijken niet om te vallen. Op weg naar mijn eerste berg maakte ik mezef mentaal klaar voor dat gevecht, stil, verbeten, trappend, mezelf oppompend. Todat een andere fietser tegen me begon te praten en ik afleiding vond in een vriendelijk gesprek. De berg kwam, het gesprek zette zich voort en voor ik er erg in had was ik bij de top. Door het gesprek met mijn mede fietser was ik ontspannen de berg op gereden.

Vandaag, met die harde wind, reed ik langs Muiden terug. Lange recht wegen, met aan de rechterkant niets dan weiland en ruimte voor de wind om aan te sterken. Geen beschutting en harde windstoten. Wat ben ik als dunne poldertrapster anex klimgeit in wording toch in het nadeel met zulk weer. Die wind blaast me nog zo van de fiets als ik niet uitkijk. Ik ga binnekort koersen, eerst maar eens wat meerijden om te kijken of ik het eerste rondje overleef en hopelijk ooit een keer mooi meekomen. Nu vertelde klimmaat en koersend fietser, Lieuwe, me dat ik in het peleton ook zal moeten leren leunen. De fietsers rijden zo dicht op elkaar dat het schouder aan schouder is. Ik kan mij voorstellen dat mijn vechten daar niet gaat helpen. Vandaag met de wind drong het ineens tot me door...

Fietsen werd leuk toen ik stopte met vechten, de berg werd aangenaam toen ik mijn kracht thuisliet en me overgaf aan het ritme van de klim... dus de wind kan aangenaam zijn als ik haar niet langer als mijn vijand zie, ik er niet meer tegen in beuk.

In het boxen zijn er twee manieren om niet tot gort te worden gemept... de beste zijn of niet in de ring stappen. Fietsen vind plaats in de natuur, op de weg, niet in de ring, de wereld is mijn ring, dus wat ik kan doen is van mijn “vijand” een vriend maken en geen energie meer verliezen in een gevecht wat niets met mijn sport te maken heeft.

Overgave is geen opgave, overgave is een slimmere strijd voeren en genieten van de energie die het kost en de concentratie die het vergt, flow wordt niet gevonden in een gevecht, flow wordt gevonden in de balans. De wind... daar kan je tegen aan leunen, balans is dat je niet omvalt doordat de ene kant zwaarder is dan de andere...

Rose Mentink, poldertrapster anex klimgeit in wording en toekomstige Guru .... accepteer dat nou maar.

Meer mooie foto's

2010-06-10T10:58:00.000+02:00

Reis en hutgenootje tijdens de Alpe D'HuZes Sander Heezen stuurde me een aantal mooie foto's. Ik ga ze nog niet allemaal posten daar ik bijb sommige een verhaal wil schrijven. Maar omdat ik zo enorm trots ben op mijn eigen rijden, laat ik die alvast zien.

Het meest opvallende was wel dat ik de hele tijd lachend de berg opreed...

Even op de pedalen staan en aanzetten was dan ook geen punt....

Eenmaal boven en over de finish was het stoere er snel vanaf hoor, hier was ik op zoek naar mijn bekenden, maar die stonden achter me om deze foto te maken. Heel even vond ik mezelf heel zielig, want ik wilde ook een knuffel. Ik kwam in mijn eentje aanrijden bij de "finish" omdat ik bij het tunneltje aanzette en weg spurte. Ik kreeg vleugels van het tussen de klappende mensen massa door naar de finish te fietsen, er is voor mij nog maar 1 optie... ik moet gaan koersen. Maar ja, of ik tussen al die snelle fietsers even weg kan rijden is de vraag nog maar. Ik ben in iedergeval al blij met mijn kleine 15 minutes of fame boven op de Alpe.

Toch echt een meisje, boven op de berg, na een, voor mij, reuze klim... niet eerst een reepje of wat drinken, nee ik ga voor de lippenbalsam... Elizabeth Arden Eight Hour Repair Cream... geen fietstochtje zonder.

Maanden geleden vertelde Sander mij dat ik, als ik boven zou aankomen, zou gaan huilen op de top. Stoer als ik ben, of wil zijn, lachte ik en wist ik zeker dat het mij niet zou overkomen. Deze foto maakte Sander van me direct na de knuffel die hij me gaf. Ik heb wel even mijn trane weg geveegd. Deze foto is geen modellenfoto met dat uitgedroogde gezicht en vermoeide ogen, maar ik vind het 1 van de mooiste foto's ooit. De diepe lijnen op mijn gezicht en de stralende ogen geven perfect weer wat de Alpe D'Huez voor mij is geweest... groei, zelfvertrouwen, plezier, emotie en een diepe, diepe stilte.

klein menselijk leed

2010-06-08T23:16:00.002+02:00

Ik ben behoorlijk merken trouw, daarnaast ben ik licht obsessief en een enorme fietsfanaat met een lichte hang naar materiaal-freakish-tendicies. Met andere woorden ... “aan mijn fiets geen rommel”, “wat de boer niet kent dat vret ie niet” en “baas over eigen bike”.

Paniek in huize poldertrapster, vanuit mijn werk in de stromende regen naar huis geploeterd op mijn nette racefiets. Op full carbon wielen, water plasjes in de schoenen en een lege maag. Direct nadat ik thuis kwam heb ik een lekkere pasta gegegten en terwijl ik de Lance Armstrong docu op de Belg keek besloot ik mijn fiets goed schoon te maken.

Ik hang altijd mijn fiets op, klik de wielen eruit, neem het frame en de wielen af met een sopje, haal altijd de ketting eraf, maak de casette los en reinig elk gaatje en hoekje fiets grondig. Het is namelijk mijn overtuiging dat als ik goed voor mijn materiaal zorg ik er langer plezier van heb. Ik heb niet bijzonder veel geld, dus voor een nieuwe fiets zal ik zeker een paar jaar sparen. Tot die tijd rijd ik graag op een frisse fiets.

Mijn witte stuurlint dient ten alle tijden spierwit te zijn, hiervoor gebruik ik zeep uit Frankrijk. Gewone handzeep uit Marseille. Het vuil op een stuurlintje is vaak vet van de handen gemengd met transpiratie vocht, handzeep is het beste middel om dit op te lossen.

Mijn frame is mat zwart met mat wit, hiervoor gebruik ik meestal afwasmiddel, rijkelijk aangebracht met een spons en lauw water. Voor de witte delen in de buurt van mijn ketting en de casette gebruik ik ketting ontvetter en een doekje. Een liter ketting ontvetter van Shimano kost maar 9 euro ofzo... het zorgt ervoor dat prut uit mijn ketting geen lelijke vlekken achterlaat op mijn frame. Mijn fiets ziet er dan ook nieuw uit, een vieze racefiets op de weg is “not done” en ik merk dat mijn moraal en vertrouwen toeneemt als mijn fiets er fris uitziet.

Mijn wielen neem ik af met een sopje. Wel een nieuw sopje, anders smeer ik alleen maar vuil van het frame uit over mijn velgen. De spaken loop ik na en ik voel terwijl ik ze schoonmaak of de spanning er nog op zit. De banden maak ik ook schoon en terwijl ik dat doe loop ik ze na op scherfjes, scheurtjes of ander potentieel onheil. Kleine stukje glas wip ik uit de band zodat ze deze niet alsnog lek kunnen prikken.

De paniek in huize Poldertrapster wordt veroorzaakt doordat ik mijn kettingsmeermiddel niet kan vinden, nu heb ik wel vervangende staan, maar dat is een ander middel en niet het product dat ik gebruiken wil.

Als je zo product specifiek bent als ik en met plezier voor je fiets zorgt dan ben je bereid om de producten uit alle hoeken van de stad en het land te halen. Zo haal ik mijn ketting ontvetter bij Kaptein, het spul om het frame van mijn andere fiets te doen glimmen bij Lohman, mijn witte pasta schaf ik aan op mijn werk bij de Haan en mijn kettingsmeer koop ik in Zeist bij Epbike.

De reden dat ik deze specifieke kettingsmeer gebruik is omdat deze op wax basis is en deze lube als beste uit vele testen komt. Het is makkelijk in onderhoud en mijn ketting is niet zo snel vies en zwart als met andere producten, zoals Shimano lube of Pedro’s. Ik hoef mijn ketting alleen af te nemen met een doek na het rijden en 1 keer per week gooi ik wat nieuw product erop. Na een rit in de regen maak ik het schoon met water en het product kan er weer op.

Ik heb net een uur zoekend, vloekend en tierend door het huis gerend, eerder deze week zette ik mijn kettingsmeer op de trap, in het gedeelde trappenhuis, waar het nu niet meer staat. Ik heb aangebeld bij mijn pillenslikkende, naar gabbermuziek luisterende, blowende buurman en daarna ook bij de oudere mensen die beneden wonen. Ik wist zeker dat de oorzaak bij hen lag. Daarna heb ik voor de zoveelste keer tussen mijn fiets gereedsschap gezocht en ik vond .... NIETS helemaal niets!

Dit middel wat ik zo graag gebruik heet Squirtlube en is te verkrijgen bij die winkel in Zeist en via de site van de persoon die het product in Nederland “doet”. Op die site staat helaas geen overzicht van winkels die het verkopen. Nu gaat mijn vriend in Zeist morgen naar de Alpen om te fietsen en is zijn zaak dicht. Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen, ik heb het mindere product op mijn ketting gegooit voor morgen en heb de importeur een mailtje gestuurd, hopelijk doet hij morgen het flesje op de post. Middelen op basis van wax, zoals Squirtlube mengen niet lekker met middelen zoals Pedro dry lube of de lube van Shimano. Als mijn flesje binnen is zal ik mijn ketting schoonmaken en weer met een stille, met Squirtlube gesmeerde ketting rijden.

Hopelijk begrijpt de importeur mijn nood.

Voor meer info: http://www.bikexperto.com/index.asp

Alpe d'HuZes foto's #2

2010-06-07T16:49:00.001+02:00

Alpe d'HuZes foto's #1

2010-06-06T17:50:00.000+02:00

Genoeg…

2010-06-05T07:20:00.001+02:00

Gisteren reden er zo’n 2000 plus man meerdere keren de Alpe op en ik, op zoek naar een verhaal, liep van bocht 21 naar boven tot en met bocht 7. Nadat ik zelf de dag ervoor de berg was opgereden zag ik de klim die deze fietsers maakten door heel andere ogen. Lopend verlangde ik naar het gevoel van het maken van een klim. In de hitte keek ik naar deze fietsers en wilde mee, mee naar boven op en neer. In plaats daarvan klapte ik voor elke fietser die mij passeerde en maakte ik hier en daar een praatje met toeschouwers en rustende fietsers. Voordat ik het in de gaten had was ik bij bocht 7 en liep ik te duizelen van de zon en had ik vooral rust nodig. Leeg en me alleen voelend stond ik in deze feestbocht en had geen puf meer te juichen of te klappen voor de fietsers. Ik probeerde een lift naar beneden te krijgen, maar na een uur was dat mij nog niet gelukt. Duizelend liep ik naar beneden, een beetje in zelf medelijden en wat schaamte, want terwijl ik naar beneden liep fietsten zij immers weer naar boven in de stilte van hun afzien. Het aanmoedigen van de helden bracht mij weer op de been. Zeven uur nadat ik begon met de wandeling bergop kwam ik weer beneden, waggelend en uitgeput. Mijn handen deden pijn van het klappen, mijn benen zeer van het lopen. Maar ik had wel fietsers gesteund en soms aangeduwd of met ze meegelopen. Ik heb op mijn manier bijgedragen aan de barre tocht die zij zes keer maakten.

Voor een poldertrapster als ik is deze week enorm indrukwekkend geweest. Vandaag, moe van het lopen en alle indrukken, was dat goed te merken. De afgelopen maanden met de training samen met de fietsers uit Zeist. De zorgen die ik mij maakte omdat ik vaak niet meekwam en mezelf in het rood reed. De ritjes met wedstrijd jongetjes die mij met de minste tegenwind er al vanaf reden. De lange duurtrainingen met mijn iPod en al die maanden ergens diep van binnen de zorgen dat ik de berg niet op zou komen. De rit richting de bergen, met bij de aankomst een lichte angst voor die grote jongens.

’s Avonds na aankomst een avond wandeling en de schrik door die grote muren rondom het dal. De autorit naar de top van de Alpe en de angst en tranen die ik ineens had, omdat ik zeker wist het niet te kunnen.

In bed die avond zag ik als ik mijn ogen dicht deed allemaal bergen en kreeg het benauwd.

Toen de verrassing, de Col d’Ornon die ik met gemak met een hartslag van 150 optikte. Af en toe dansend op de pedalen, continue pratend en lachend. Maar dan die vreselijke daalervaring waar ik huilend midden op de weg stond. Uiteraard droomde ik die nacht over diepe ravijnen waar ik bijna naar beneden stortte.

De dag erna deed ik mee met een clinic en reed ik zomaar de berg op samen met Boogie en zijn grote grijns. Ik blijk een klimmertje te zijn... de eerste keer dat ik de Alpe oprijd is het in 1 uur en 30 minuten en ik heb niet diep hoeven gaan, ik had aanzienlijk sneller boven kunnen zijn als ik ervoor gekozen had volle bak te rijden.

Soms ... door de week, als ik gewoon thuis ben, of in de Appie, zelfs als ik bij vrienden ben... kan ik verlangen naar de stilte van een duurtraining, dan voel ik me op de verkeerde plek of incompleet en wil ik niets liever dan het ritme, de cadans en de rijke leegte van de uren op de weg. Dan weet ik dat ik die dag mijn fiets ga pakken en kilometers ga vreten. Maar sinds deze week is er iets bij gekomen, ik wil rijden, ik wil die langzame tred op de berg voelen, ik wil die specifieke druk op de benen hebben, ik wil de rare balans van de bochten ervaren en dan langzaam aan de weg weer in stroop voelen veranderen. Ik heb mijn ritme gevonden, ik weet welke fiets beweging mij het beste afgaat. Ik wil weer thuiskomen op de berg. Doe mij maar tien procent.

Vanmorgen werd ik wakker en voelde me vermoeid na de lange wandeling van gisteren, ook verlangde ik naar huis, naar mijn kamertje en het kopje koffie op de Beethovenstraat. Veel mensen waren al aan het inpakken en het parallelle bestaan van het evenement en de vakantie kwam langzaam ten einde. Ik voelde mij rusteloos en een beetje ongelukkig. In plaats van het gevoel te accepteren probeerde ik het op te lossen met een ritje op de fiets. Na tien minuten rijden bleek ik op te zijn en dat kon ik niet fixen met het gevoel van een klim. Het was klaar, op, over...

Ik heb deze week een nieuwe kant van mezelf gevonden, hoogte vrees getrotseerd, diepe emoties gevoeld, fysieke prestaties geleverd. Ik ben veel onder de mensen geweest, ik heb mensen gesproken die na behandeling hun leven in de bonus leven, ik sprak anderen die het verlies ervaarden van het overlijden van een kind of geliefde. Ik heb maanden naar deze week toegewerkt en vandaag was niet het moment om nog eens iets nieuws of iets op de grens te gaan ervaren. Voor mezelf ben ik enorm grensverleggend bezig geweest en het is tijd voor rust. De veiligheid van het bekende, thuis, mijn bed, mijn hondje, mijn buurt.

Ik ben een klimmer... hoe mooi is dat?

Aanstaande dinsdag sta ik weer racefietsen te verkopen bij De Haan in Oudekerk aan de Amstel. Deze week zal ik de verhalen nog een paar keer vertellen, misschien iets aandikken en regelmatig de foto’s bekijken. Thuis ligt mijn agenda, daar zal ik snel een weekendje Ardennen inplannen, maar eerst wil ik gewoon een rondje ringvaart rijden, in mijn dodelijk saaie Noord Holland. Want al met al ben ik toch ook gewoon een poldertrapster.

Alpe d'HuZus mijn 1e keer echt op de Alpe...

2010-06-03T20:54:00.001+02:00

Het jongetje dat zijn vader de Alpe optrok…

Vandaag was het eindelijk zover, de Alpe D’HuZus, het evenement op de dag voor de Alpe D’HuZes. Het kan allemaal wat ingewikkeld overkomen, maar het is relatief simpel...

Enkele jaren geleden terwijl de heldhaftige mannen 6 keer de berg opreden om geld in te zamelen keken de echtgenotes en vriendinnen van deze helden elkaar aan en zeiden “Dat kunnen wij ook”.

Zo ontstond de Alpe D’HuZus, een keer de berg op de dag voor het echte evenement.

Nu is de Alpe D’HuZes uitgegroeit tot een enorm grote happening met veel vrijwilligers. Dames rijden tegenwoordig ook 6 keer omhoog en ook zijn er mensen die ter plekke bedenken dat ze deel willen uitmaken van deze mooie fiets beweging. Zodoende is de “Zus” veranderd in een rit waar zowel heren als dames aan deelnemen. Vorig jaar was er zelfs, zo heb ik van horen zeggen, een man die met handtas en lippenstift op de fiets stapte.

Er wordt door sommige mensen een beetje lacherig gedaan over de Alpe D’HuZus, maar ik heb deze week een aantal mensen gesproken en mijn perspectief is toch anders. Zo ontmoette ik een vrouw die vorig jaar de “Zus” had gereden en die dit jaar mee doet met de zes.... de Zus als springplank. Ik reed met een stel jongens door het dorp en hun team ging het niet voor elkaar krijgen om genoeg sponsor geld in te zamelen en zij schreven zich niet in, de reis stond inmiddels al wel op de planning, dus voor hen was de Zus een optie.... de Zus als vervanging. Op de grote dag zijn er heel veel vrijwilligers die erg hard aan het werk zijn om er een succes van te maken, door de helden te ondersteunen middels drinken, vlaggen of door mee te rijden met de motor en de weg veilig te houden. Ik reed eerder deze week met zo’n motorrijdende dame de Ornon op en zij zal tot service zijn voor de Alpe D’HuZessers met haar motor, dus voor haar is de enige manier om mee te rijden deelname aan de Zus. En ondanks dat ze zo’n stoere dame is, is de Zus nog best een uitdaging voor haar, nadat ze in Nederland alleen nog maar de Holterberg heeft bedwongen.... de zus als vuurdoop. En dan zijn er nog de moeders, vrouwen, dochters en vriendinnen van kankerpatienten die nog niet zeker weten of ze de Alpe uberhaubt opkomen, maar die toch willen bijdragen, voor hen is de zus een enorm emotionele klim van inmens grote waarde. Of ze nu zoals ik over de finish sprinten of dat ze net voor de finish ten val komen, de klim is gemaakt en staat in het teken van een geliefde.... de zus als pure uiting van liefde voor iemand die ziek of overleden is.

Maar voor sommigen onder ons is de zus gewoon een mooie ervaring in een jong leven met als simpele beloning het Alpe D’HuZes pakje...

Een rit samen met je vader op je racefiets die je voor je verjaardag hebt gekregen. Bij elke bocht schreeuwen en juichen de mensen veel harder als ze jou zien. Want je doet iets wat niet zomaar iedereen kan... een berg beklimmen op een racefiets terwijl de hoogte van de top wel 1815 meter is. Dat zijn ongeveer 1200 jongetjes van negen jaar op elkaar, maar jij rijdt de berg samen met je vader op en trapt dat hele eind naar de finish zonder te piepen of te klagen.

Ik heb een heel stuk met Gijs en zijn vader opgereden, af en toe ging ik een stukje voor ze uit, omdat mijn benen weer fris waren en soms reed ik met ze mee omdat ze mij weer oppikten. Gijs reed op een zwarte Trek, in een heus wielertenue en een lederen riem om zijn middel, zodat zijn vader hem makkelijk vast kon pakken. Op weg naar de start reden we samen op, vanaf onze camping en ik voelde me vereerd dat ik mee mocht bij dit intieme samenzijn tussen vader en zoon. Na de start begon de klim wat chaotisch. Ergens na bocht 16 zag ik Gijs en zijn vader en reed met ze op, zij hielden pauze en iets later ik weer, dus ergens rond bocht 6 troffen we elkaar weer. En het was hier dat ik de vermoeidheid begon te voelen en waar het hoofd begon te pleiten voor een vervroegde aftocht. Terwijl ik normaal gesproken moeite heb om met dat hoofd om te gaan hoefde ik vandaag alleen maar een blik naar rechts te werpen en daar zag ik Gijs stevig trappend op zijn fietsje. Bij bochten zette hij even aan en reed voor ons de bocht in, als een soort leader of the pack. Hij heeft het zelf misschien niet in de gaten gehad, maar dit stoere mannetje met zijn negen lentes heeft mij naar boven geholpen. Hij en zijn vader, die zijn hand bijna de hele rit op de rug van Gijs had rusten, om te zorgen dat Gijs boven kwam.

Inmiddels uren later, op de camping, rijdt Gijs met zijn zusje op de racefietsen over de camping, een brede glimlach. Gijs is een beetje moe, maar niet te moe om met zijn zusje te spelen. Zijn ogen zijn net zoals die van mij rood en stralen toch wat vermoeidheid uit.

De vader van Gijs, die naar eigen zeggen zijn zoon naar boven duwde is een bikkel, want hij is nu even een stukje aan het fietsen. Gijs en ik denken echter dat hij ergens een dutje ligt te doen, want op de berg ging het hem al zwaar af, want zo zegt Gijs “hij moest naar boven getrokken worden.”

Dankjewel zussen, dankjewel Gijs, dankjewel benen, ik ben boven gekomen en gelukkig de vader van Gijs ook.

Ride with Rose IS VANAF NU TE VINDEN OP: WWW.ROSEMENTINK.NL

VERHUIS BERICHT

Fiets therapie

een wedstrijdje....

Mooi-weer-stress

Op de apenrots

De derde editie van De Twitterrit!

Chemische stofjes

Fotomodel

De Classic van Koos

Maar ja, als Koos zo had gedacht, dan hadden wij al die mooie koersen niet gezien. Dus ja, als hij het doet, wie ben ik dan om zo te piepen?

Koos, ik zal er zijn jongen!

Koos Moerenhout Classic, 28 mei 2011

Over Maarten Tjallingii ...

Naast de buurman

Verdrietig

De grote R

hoge nood!

Het kan vriezen, het kan dooien

Mee!

Zesdaagse Rotterdam 2011, Gregory Bauge

The unbearable lightness of cycling!

Bedankt!

Sportvoeding

IJskristallen

over de videotheek, het fietsmaatje en de Tacx

Zen in de winter

Polderleed

De Cauberg Clinic

gevoelsbedrog.....

Crossen.... sneeuw

Een update...

De nieuwe fiets

Crossen voor beginners… deel 2

cyclocrossen nivo nul

Diep geraakt…

Voor...

wintertraining

aftellen....

vlinders

Een maatpak dat te strak zit

Druk

*****Boodschap van Algemeen nut*****

Het Seizoen

MTB is ok ole ole! Part 3

MTB is ok ole ole! Part 2.... the pictures

Twitterrit the Movie

MTB is ok ole ole!

De koers en Italiaanse muziek

vorm versus functie

Foto's Twitterrit Boretti Editie

Van Herbie tot teamfiets... part 1

De rugstreeppad…

ondertussen op de site van Boretti....

Directrice twitterrit

Sprinten

Tour 2010

100 km's eenzaamheid

De Twitterrit

Krachttraining

In het wiel

De Twitterrit

van bolletjestrui tot dwanghek

vanuit het hart

fiets hebbedingetjes

NK tijdrijden 2010

nieuw stukje

Tegen de wind aan leunen

Meer mooie foto's

klein menselijk leed

Alpe d'HuZes foto's #2

Alpe d'HuZes foto's #1

Genoeg…

Alpe d'HuZus mijn 1e keer echt op de Alpe...

Boodschap van Algemeen nut